Ze zitten in de Intercity van Groningen naar Amsterdam, zoals zo vaak op vrijdagmiddag. Klaar met studeren. Voor deze week dan, volgende week zien ze wel weer. Hangen wat onderuit, voeten op de bank, zoals ze thuis gewend zijn, en praten over het komend weekend. Wat ze gaan doen, of juist niet. En waarom ze iets wel of niet gaan doen, de voors en de tegens. Het vrouwtje moet het er ook mee eens zijn, zie je. Niet dat ie onder de plak zit, nee zeg, hij leeft in een vrij land en doet waar hij zin in heeft. Maar ja, hij heeft nou eenmaal een relatie en daar moet ook wel eens energie in gestoken worden.
(Hij laat een boer en zegt geen sorry.)

De ander, want er zijn er twee, gaat een rottig weekend tegemoet. Heeft veel verplichtingen, verjaardag van zijn moeder, moet dan altijd aan het eind van de avond oma naar huis brengen, lekker suf. Voordeel is dat ie de auto van zijn ouweheer mag gebruiken. Op de terugweg lekker scheuren.
In Zwolle stap een jonge vrouw binnen, met haar geleidehond en zo'n gestreepte stok. “Zichtbaar blind,” grapt de ene. Waarop de ander een hoestbui krijgt.
De vrouw zoekt een plaats, maar dat valt niet mee. De tassen met vuile was staan in het gangpad en twee lege plaatsen zijn bezet door vier voeten aan twee grapjassen van ruim 20 jaar. De vrouw vervolgt haar zoektocht naar een zitplaats voor zichzelf en een ligplaats voor de hond.

De twee studenten van de R.U.G. grijnzen naar elkaar en zakken verder onderuit. Ze hebben een drukke week achter de rug en zijn moe. Ze verdienen een voetenbankje, en alsjeblieft, mogen ze even geen tijd hebben om sociaal te doen?
Zij hebben ook hun beperkingen...