Jamie Oliver is een man met een missie. Dat hebben ze in februari gemerkt in de Verenigde Staten.

In Californië werd hem op het podium van het TED congres een TED prize overhandigt door actrice Meg Ryan.

Op het TED congres komen jaarlijks allemaal bijzondere mensen samen, vanuit de hele wereld. Vooraanstaande wetenschappers, acteurs, belangrijke Amerikaanse politici, gewaardeerde kunstenaars. Op dit congres wordt dan de TED prize uitgereikt: een eerprijs, met een bedrag van honderdduizend dollar om iets te veranderen in de wereld.

En iets veranderen in de wereld is iets waar Jamie Oliver fanatiek mee bezig is. Hij is bezig met een revolutie over eten.

Eten, denk je dan. Is er nou echt niet iets belangrijker gaande in de wereld dan eten?

In de Verenigde Staten is het momenteel zo dat er al een vierde generatie is die lijdt aan obesitas, oftewel vetzucht. Het resultaat daarvan is dat deze generatie 6 tot 10 jaar korter zal leven dan hun ouders en voorouders. Werkelijk schokkend dus! En dat alleen maar door de manier van eten.

Ik heb de uitzending van de uitreiking gezien, met het praatje dat Jamie Oliver hield.
Hij vertelde over de rondreis die hij in de Verenigde Staten had gehouden. Hij heeft gekeken naar de eetgewoontes daar en met vele gezinnen gesproken. Gezinnen waar obesitas de norm was. Gezinnen die broers, zussen, ouders, ooms en tantes, kinderen en vrienden aan obesitas zien overlijden. Waarbij het dan normaal is dat het lichaam van de overledene de kist in getakeld moet worden omdat tillen geen optie is door het grote overgewicht. Waarbij een op tafel uitgestald weekmenu voor ons meer fastfood laat zien dan wij in een half jaar eten.

Hij gaf ons ook een kijkje in de scholen. Waar kinderen denken dat een tomaat eigenlijk een aardappel is. En een aardappel herkennen ze al helemaal niet. Waarbij fabrikanten scholen geen melk leveren , maar alleen soorten Fristi. Kinderen lusten immers geen melk, zeggen zij. Scholen die uit veiligheidsoverwegingen de messen en vorken aan tafel verbannen hebben. Die zijn veel te gevaarlijk! Daarom dus alleen voedsel die met de hand gegeten kan worden. Een gezonde salade of bord spaghetti valt daarbij dus al af als schoollunch. Een pizza en patat juist niet!

Een paar jaar geleden hoorde ik van iemand dat er in de Verenigde Staten huizen gebouwd worden waar geen keuken in komt. Er wordt gewoon niet gekookt thuis en zelfs geen boterhammetje gesmeerd. Ik kon dit gewoon niet geloven.

Wat Jamie Oliver wil is een voedselrevolutie: onderwijs op school over voedsel, ouders die weer gaan koken in plaats van bestellen. Een open discussie over gezond eten, in samenwerking met de voedsel industrie.

In Nederland zijn we knap fan van het Amerikaanse leven. Vrijheid blijheid. We doen ze graag na.

Nu is het Nederlandse schoolsysteem hier nog van ontbijten doe je thuis en een lunch gaat in een zakje mee.

Toch gaan we ook knap die kant op met de fruitgranen drinkontbijtjes, waar het fruit alleen maar langs is gefietst in plaats van dat het er echt in zit.
Menig schoollunch eindigt in de prullenbak op school omdat een leerling zich, mogelijk door groepsdruk, verplicht voelt mee te doen aan een ideaal om de lunch, bestaande uit een saucijzenbroodje of zak chips, bij de supermarkt te halen. Supermarkten hebben er al een beleid op, een klant is immers een klant: een scholierenkassa tussen de middag, rugzak inleveren voor een verplicht mandje, maximaal zoveel leerlingen tegelijk in de winkel. Het is zelfs zo druk met scholieren in de supermarkt dat de “ volwassenen” het tijdstip mijden. Door de file aan scholieren kom je immers nauwelijks zelf de winkel in.

De jeugd heeft de toekomst. Het lijkt me dus verstandig dat er, buiten de reguliere campagnes hier in Nederland – om vooral bewust te eten, voedingsleer op het schoolrooster komt, bij voorkeur in groep 8 en de brugklas. Voor alle scholen, tot en met het gymnasium aan toe. Leer een kind wat het eet. Leer het keuzes maken.

Bekijk hier Jamie Oliver bij de TED uitreiking http://video.ted.com/talks/podcast/JamieOliver_2010.mp4