Op Goede Vrijdag was het dan zover: Mijn driedaags Nature Quest avontuur, met als belangrijkste onderdeel een solo van ruim 40 uur in de vrije natuur aan de Belgische grens.

Aangekomen op de lokatie worden we hartelijk verwelkomd bij het kampvuur door Rijk Smitskamp en zijn team. Mijn telefoon gaat uit en blijft achter in de auto. Dit weekend geen afleiding van moderne hulpmiddelen. Langzaam stromen de deelnemers binnen en overal om mij heen zie ik verwachtingsvolle en enthousiaste gezichten. Al snel worden er onderling levendige gesprekken gevoerd en uitgebreid kennisgemaakt. Ter voorbereiding op onze solo geeft Ay Ling Tan een workshop Qigong, een Chinese bewegingsleer die de stroming van de levensenergie door het lichaam bevordert en je tevens warm houdt tijdens de solo in het bos. Door de oefeningen voelde ik me meer één met mijn omgeving, al lukte het nog niet om echte warmte door mijn lichaam te laten stromen.

Omdat deze Nederlandse Nature Quest veel korter is dan de orginele versie, heeft David de Kock ons allemaal geholpen om een verdiepingsslag te maken met onze persoonlijke doelstelling voor deze Quest. David is in zijn aanpak heel persoonlijk en direct, waardoor hij iedereen weet te beroeren en hen een dieper inzicht meegeeft. Mijn thema ‘loslaten’, kwam via een omweg, maar met een mokerslag binnen. David had goed aangevoeld dat hij mij niet zou bereiken met een milde aanpak en hij trok een keiharde conclusie over mijn leven op dit moment. Die kwam binnen! Ik voelde me als de trillende snaren van een harp die na eerst op spanning te zijn gezet ineens worden losgelaten. Doing!! De eerste puzzelstukjes begonnen te schuiven!

Het mooie van deze middag was dat we allemaal onze persoonlijke verhalen deelden en van ieder verhaal en elk inzicht leerden we allemaal mee. Enigszins verkleumd pakten we rond vijf uur ’s middags onze rugzakken en tentjes op en gingen we in tweetallen op zoek naar een geschikte kampeerplek in het bos.

Op een rustig plekje aangekomen hebben mijn buddy en ik afscheid genomen en hebben we ieder aan één kant van het bospad en buiten elkaars gezichtsveld een mooi plekje gezocht. Mijn ideale plekje vond ik aan de rand van een mooie open plek in het dennenbos. Er was precies genoeg ruimte om mijn tent op te zetten. En hier begon mijn eerste solo uitdaging: de tent opzetten! Aangezien ik nog nooit een tent heb hoeven opzetten en dit een geleend exemplaar was, begon ik bij nul. Maar ik had te tijd aan mijzelf en het was nog lang niet donker, dus dat moest lukken. En ik kwam ook een heel eind. Maar wat moet je in vredesnaam met scheerlijnen?! En hoe zet je die vast? En die haringen dan, hoe krijg je die stevig in de grond als de bodem uit riet en mos bestaat? Maar eind goed al goed, na gevoelsmatig een uurtje stond mijn tentje. En ik had ingeschat dat als het niet heel hard zou gaan waaien, dat ie dan zeker zou blijven staan. Met een lekkere warme trui aan heb ik me voorin de tent geinstalleerd met een prachtig uitzicht op ´mijn´ veldje. En zo, luisterend, kijkend, voelend en geuren opsnuivend heb ik een hele tijd naar buiten zitten kijken. Ik hoef hier helemaal niets…

Tegen de schemer zag ik ineens nog iemand opdoemen die een eind verderop druk doende was om zijn tent op te zetten. Ik kon een geirriteerde gedachte niet onderdrukken: hé, ik kom hier om alleen te zijn! Opzouten! Maar dat gebeurde niet en ik kon niet anders dan deze nieuwe situatie accepteren en mijn blik een andere kant oprichten. Helpt het dan als ik me druk ga zitten maken of geirriteerd blijf? Nee, helemaal niets. Het is zoals het is. Zodra je dat geaccepteerd hebt ontstaat er rust en ruimte.

Tijdens je solo ga je letterlijk met de kippen op stok. Mijn horloge had ik afgedaan en dus is de vallende avond het sein om in je lekker warm in je slaapzak te nestelen. Alleen dat ´lekker warm´ bleek een misvatting. Jemig! Wat heb ik het koud gehad die nacht! De kou trok uit de grond omhoog en wat ik ook deed, (meer kleren aan, kleren uit, pocketheaters in mijn slaapzak) ik kreeg het niet warm. En als je het zo koud hebt, wat gebeurt er dan? Juist ja, je moet plassen. Nou kan ik je vertellen dat het idee om midden in de nacht je tent uit te kruipen om te gaan plassen in de bosjes terwijl het regent en je al ligt te rillen in je slaapzakje, niet echt uitnodigend is. Maar goed, als je moet, dan moet je en dus ging ik. Ik kan niet zeggen dat ik het daarna warmer kreeg, maar ik ben uiteindelijk toch in slaap gevallen.

De volgende ochtend werd ik rillend wakker van de eerste lichtinval en luid gekwetter van de vogels. Om warm te worden heb ik een rondje om mijn tent gelopen, letterlijk stampvoetend heuveltje op en af, maar dat hielp niet echt. Mijn buurman gaf uitkomst. In de verte zag ik hem slepen met takken en even later zag ik een rookpluim omhoogkringelen. We mochten geen vuur maken in het bos, maar ik dacht wat jij in het groot doet, kan ik in het klein. Met mijn schepje heb ik een gaatje gegraven in mijn voortent. Hierin heb ik een aanmaakblokje (die je voor de openhaard gebruikt) gelegd en deze aangestoken. Op mijn geimproviseerde houtvuurtje heb ik vervolgens een heerlijk kopje thee gezet van verse munt, limoen, ahornsiroop en cayennepeper. Vervolgens heb ik mijn voortent dichtgeritst en de warmte naar binnen laten stromen. Heerlijk! Langzaam begonnen mijn handen en voeten weer een beetje warm en tot leven te komen en hield mijn aanhoudende kippevel op. Pfffff.

De rest van de dag is in stilte voorbij gegleden. Ik heb mijn Qigong oefeningen gedaan en heb mijn uitstapjes naar buiten beperkt tot rondom mijn tent. Naar buiten als het droog was, maar vanwege de vele regen heb ik ook veel tijd doorgebracht door vanuit mijn tent in mijn slaapzak naar buiten te kijken. Ondanks dat ik in feite helemaal ´niets´ deed heb ik mij geen moment verveeld, voelde me energiek en op een vredige manier helemaal in balans en met beide pootjes op de grond. Voordat ik het wist viel de avond weer en brak er opnieuw een hele koude nacht aan.

Op mijn laatste ochtend heb ik toch even stiekem op mijn horloge gekeken om te zien of het al tijd was om mijn kamp op te breken. Tegen de middag heb ik dat in alle rust gedaan en gelukkig scheen er toen een waterig zonnetje. En zo kreeg ik het tijdens het afbreken van mijn tentje zowaar weer warm! Wat een heerlijk gevoel. Tevreden ben ik teruggewandeld naar het basiskamp waar ik weer hartelijk werd ontvangen aan het kampvuur. Zo rond het kampvuur hebben we de rest van deze eerste Paasdag onze ervaringen met elkaar gedeeld en weer veel van elkaar geleerd. Ik heb dit weekend heel veel fijne mensen ontmoet, met heel inspirerende verhalen. Spiritueel gezien is het moment van deze Nature Quest ook mooi. Het Paasfeest is het feest van de lente, het ontwaken van nieuw leven en het maken van een ontwikkelingssprong in je leven. Wat het mij vooral heeft gebracht is dat ik weet dat ik het prima alleen redt. Alles wat ik nodig heb, dan ben ik zelf. Dat is iets wat ik eigenlijk al wist, maar waar niet op durfde te vertrouwen. Dat vertrouwen is er nu wel. En wat dat loslaten betreft? Stukje bij beetje laat ik dat los wat niet (meer) bij mij hoort. En dat zijn vooral dingen die mij hinderen, maar waar ik uit een vals veiligheidsgevoel stug aan vast ben blijven houden. En door dingen los te laten wordt je lichter. In elke betekenis van het woord.

Mijn advies? Waar je ook mee zit? Doe een Nature Quest. Hierdoor plaats je alles in een ander licht en perspectief en kom je tot nieuwe inzichten die je leven veranderen.

Nieuwsgierig geworden? Bekijk de introductie video Nature Quest

Ps. Neem wel een extra warme slaapzak mee!