Mijn 'oeps'-moment. Uiteraard technisch van aard, maar met hele grote functionele gevolgen. Je bent in je eerste Dataware house project bezig met het laden van enorme hoeveelheden data. Je zit in een project waar je als een-oog koning bent en je besluit het een en ander op te ruimen in de acceptatie omgeving. Die ene tablespace waar al je relevante en grote tabellen hebt staan kun je het beste in een keer weggooien, dat is de snelste methode om de nieuwe versie te kunnen gaan installeren. Je tikt het commando in, controleert nog een keer of de syntax goed is, en op het moment dat je een enter geeft zie je tot je ontsteltenis dat je toch niet op de acceptatie omgeving bezig bent maar op de productieomgeving! En weg zijn alle tabellen die je in de afgelopen weken zo zorgvuldig hebt lopen vullen.
Je gaat eens rustig zitten, loopt hoofdschuddend naar het toilet, pakt een kop thee, loopt nog wat rond. En maar denken hoe je dat in godsnaam weer terug gaat krijgen. De backup is natuurlijk nog niet ingericht, dat komt wel als het helemaal gevuld is, opnieuw vullen gaat weken kosten. Het wordt wel heel warm.
Ik heb geleerd in zo'n geval dat er niets anders op zit dan de mensen waarmee je werkt op de hoogte te stellen dat er iets serieus aan de hand is en dat je geen idee hebt hoe lang het gaat kosten om het op te lossen.

En je gaat aan de gang. Er is nog wel iets van een oude kopie van de tablespace ergens in een andere database, die is pas een week oud en je weet wel ongeveer wat daar nog aan moet gebeueren om die op het goede niveau te krijgen. Met veel kunst- en vliegwerk ben je de volgende ochtend na een nacht waarin je weer veel nieuwe dingen hebt geleerd blijk je in staat de boel weer op orde te krijgen.
Het mooie is dat je vervolgens enorm veel complimenten krijgt dat je het toch maar weer gered hebt, terwijl je een enorme blunder hebt begaan. En je hebt weer heel veel constructies bedacht die je in het vervolg van je loopbaan kunt hergebruiken.

Moraal van het verhaal, vertel wat je fout gedaan hebt, probeer het zelf op te lossen, leer daarvan, en krijg je complimenten. Meteen of later.

Hmmm, oeps-momenten... daar grossier ik in geloof ik. Mijn meest memorable oeps-moment was bij m'n allereerste betaalde consultancy klus voor m'n eerste werkgever. Ik werd ingehuurd als MS Access programmeur om bij KPN CableCom een Access applicatie te bouwen ter vervanging van een Excel-sheet die door regionale afdelingen (backoffice) gebruikt werd. Er waren daar destijds veel problemen met de werknemers die de backoffice bevolkten, omdat ze als buitendienstmedewerker binnen werden gezet en al hun privileges verloren. Daar tussen manouvreerde ik mij als Junior Consultant en probeerde een zo goed mogelijke Process Flow applicatie te maken voor de 'mannen'. Tegen het einde van mijn klus moest ik voor de directie nog een demo geven en een managament samenvatting geven van mijn werkzaamheden.

Echter...nu komt het....de dag ervoor had ik een verjaardag van een huisgenoot. Ik woonde namelijk nog in een studentenhuis. Die verjaardag liep een beetje uit de hand: ruzie tussen 2 vriendengroepen, drank, en uiteindelijk zelfs nog een disco bezoek. Kortom, ik lag om 07u00 's ochtends behoorlijk dronken in bed en had om 10u00 's ochtends mijn demo. Ik ben uiteraard gewoon gegaan en heb, met succes, de demo gegeven. Na de lunch heb ik me echter ziek gemeld en ben m'n bed weer ingedoken. De directie, waaronder mijn opdrachtgever, hebben er nooit iets over gezegd.

Paar weken later was het tijd voor mijn afscheid. De klus was geklaard en met succes (mijn process flow is later zonder enige wijziging letterlijk overgenomen in een professioneel Proces Flow applicatie). En tijdens het afscheid kreeg ik van m'n opdrachtgever een bos bloemen en een Gall & Gall bon van 25 gulden. Bij het overhandigen kwam daar nog een dikke knipoog bij!! Hij had het wel degelijk in de gaten...

De opdrachtgever heeft tijdens die opdracht een grote indruk op mij gemaakt. Hij was manager van mensen en niet van taken. Hij haalde het beste bij mensen naar boven en rekende je niet af op je fouten. Hij stimuleerde juist door de dingen die we goed deden te benadrukken. Heel KPN CableCom profiteerde daar van.

Doet mij denken aan het verhaal van de CEO van IBM (dacht ik) na een blunder van een medewerker die erg veel geld kostte. op de uitspraak of de bewuste medewerker met kop en kont en claim na de organisatie was uit geflikkerd, zei de man verwonderd; welnee, deze medewerker heeft zojuist een leerervaring van tonnen gehad...die ontsla je niet...die beloon je;-)

Tja fouten? Zal er duizenden gemaakt hebben, beschouw het niet zozeer als fouten, blunders , maar meer als verkenningen die niet tot het gewenste resultaat leiden;-)

 “Eind 2005 staat de grote stelselwijziging zorg voor de deur. Met ingang van 1 januari 2006 verdwijnt het verschil tussen ziekenfonds en particuliere zorgverzekeringen en stappen we allemaal over naar de basisverzekering.”

Deze eenmalige gebeurtenis - er ging al 25 jaar discussie zonder vervolg aan vooraf - zagen wij als een grote kans om klantendata te verzamelen en daarmee te proberen een plek op het internet te claimen als aanbieder van (zorg)verzekeringen.

Zo gezegd, zo gedaan, met als uiteindelijk resultaat vele duizenden geïnteresseerden in een aanbod voor een zorgverzekering.

Onze veronderstelling was dat de deuren bij alle verzekeraars met dit potentieel wagenwijd open zouden staan en wij bij iedere aanbieder er een goede deal uit zouden kunnen halen voor de consument. En daarmee de gehele Nederlandse consumentenmarkt als potentieel te hebben met voor iedere zorgverzekering het beste aanbod en consumenten die op basis van een vergelijking de voor hun beste keuze kunnen maken.

De werkelijkheid is veel weerbarstiger gebleken. Door interne regels, koudwatervrees en conflicterende belangen was uiteindelijk één zorgverzekeraar bereid om een "offer you can't refuse" te doen.

Dit zorgde ervoor dat wij ons businessmodel meteen om hebben moeten gooien. Van de ambitie om een aanbieder van alle zorgverzekeringen te zijn, bleef weinig anders over dan die met een mono-aanbod. Omdat dat ene aanbod wel het beste bleek te zijn, hebben we ons gericht op een veel beperkter deel van de markt met een totaal andere boodschap; “Als deze zorgverzekering jouw keuze is dan vind je nergens een beter aanbod”.

Die beslissing heeft ons tot op de dag van vandaag geen windeieren gelegd. Door het benutten van de kansen van deze foute inschatting hebben wij ons duidelijk kunnen positioneren ten opzichte van veel bekende vergelijkingssites. En omdat je van ieder product maar één aanbod doet, heb je de mogelijkheid om dan ook het beste aanbod uit te onderhandelen. Bijkomend voordeel is dat het ons de gelegenheid heeft gegeven om zeer doelgericht te adverteren tegen relatief lage kosten en hoge conversies.

Dezelfde aanpak hebben we nu gekozen met de autoverzekering. Met als resultaat dat de Consumentenbond het aanbod zelfs bestempelt als de goedkoopste autoverzekering (GeldGids augustus 2010) en een dagelijks toenemend aantal conversies.

Het betreft een internetmerk van Klap; www.unitedinsurance.nl “Let’s buy it together”.

Haha, jullie maken me gelukkig met zoveel openheid. Ik word er bijna verlegen van. Dank jullie wel. 

En belofte maakt schuld.....

Ik heb vast veel goede eigenschappen (vraag mijn moeder maar :-)) maar eentje die me regelmatig in de weg zit is mijn koppigheid en eigenwijsheid om alles zelf te willen bedenken. Ik weet niet hoe vaak ik goed bedoelde adviezen in de wind geslagen heb maar het zijn er talloze. En dan heb ik het over de adviezen die ik gehoord heb; bij de meeste goed bedoelde adviezen stop ik halverwege met luisteren; ik zal toch zelf wel weten hoe ik een oplossing voor mijn probleem vindt!

Zo eigenwijs zijn is soms een leuke eigenschap maar zeker in de periode dat mijn eigen bedrijf Kadenza echt hard begon te groeien ook een vervelende eigenschap. Een groeiend bedrijf, aandeelhouders uitkopen, bedrijf kopen allemaal leuk wel onbekend terrein. En de adviseurs die je inhuurt laten we het daar maar niet over hebben; dat is een andere ervaring voor een later moment. Kortom tijd voor actie.

Mijn keerpunt was het lidmaatschap van de Entrepreneurs Organization. Een ondernemersclub die ondernemers van snelgroeiende bedrijven met elkaar in contact brengt met als doel de groei te versnellen en om als ondernemer te blijven leren door ervaringen te delen met elkaar. Waarom ervaringen? Omdat ik erachter kwam dat meer ondernemers last hebben van mijn karaktereigenschap en niet zitten te wachten op gevraagde en ongevraagde adviezen. Wat wel heel verhelderend werkt wanneer je een probleem voorlegt aan een groep ondernemers en elk van de ondernemers zijn eigen ervaringen met je deelt die betrekking hebben op de vraag die je voorlegt en waarbij je als eigenwijze ondernemer zelf de keuze wordt gelaten wat je meeneemt uit elk van de ervaringen die met gedeeld worden. Daarbij wordt een protocol gebruikt dat gestalt protocol genoemd wordt. Een eye-opener voor mij kan ik je vertellen.

We gebruiken het inmiddels door ons hele bedrijf. Binnen het directie- sales- en managementoverleg staat leren van elkaar centraal. Niet door het geven van advies maar door het delen van ervaringen met elkaar. Voor mij een van de meest waardevolle lessen uit de afgelopen jaren. Het heeft mij en de groei van mijn onderneming enorm gestimuleerd. 

Ga door met het delen van ervaringen; mijn aanbod blijft staan!

Ik denk dat iedereen wel eens een fout of vergissing maakt. Ik ben het met Eric eens: openheid naar betrokkenen ("gedupeerden") en je eigen fouten erkennen werkt het best. Meestal krijg je de kans je fout te herstellen, vaak juist met behulp van de "gedupeerde".  Een ''oeps"-moment die mij te binnen schiet: enkele maanden geleden in de rol van analist/ontwerper/bouwer/tester binnen het BICC van een grote organisatie een BI applicatie (eenvoudig datawarehouse met enkele rapportages) voor een interne klant ontworpen,  gebouwd en getest. Interne klant had een klein budget, er was sprake van een korte doorlooptijd (dus tijdsdruk) en vlak na het in productie gaan bleek er volgens de klant een fout in de getoone data te zitten. Een korte analyse van mijn kant leerde dat het een ontwerpfout betrof. Aan de klant en de manager BICC aangegeven dat het een ontwerpfout betrof (mijn schuld dus) en een indicatie afgegeven over de hersteltijd (ontwerp/herbouw). De openheid werd gewaardeerd, de kosten van het door mij uitgevoerde herstel werd eerlijk gedeeld door het BICC en de klant. Resultaat: een meer dan tevreden klant.
Leermoment voor mij (eigenlijk een abc-tje maar toch): ook onder zogenaamde tijdsdruk meer ruimte (lees meer tijd) claimen indien noodzakelijk; in dit geval voor analyse en ontwerp. Indien dit niet gehonoreerd wordt dan vooraf duidelijk de risico's benoemen. 

Dank je wel Erik. Ik ben blij dat je jouw ervaring wilt delen me me. En zoals gezegd belofte maakt schuld.....

Ik moest vanavond terugdenken aan een sollicitatiegesprek. Een gesprek met een enthousiaste kandidaat die op het eerste oog al het goede in huis had. Maar toch.....zijn grote hobby was klachtenbrieven schrijven. Net zolang totdat hij zijn zin kreeg. Ik vond, en vind, dat een rare hobby; zeker als je ogen erbij gaan glimmen. Maar goed wat heb ik daarmee te maken als dat iemands privé hobby is? Goed, het deed alarmbellen rinkelen maar die negeerde ik comfortabel.

Op het eerste oog bekwaam maar na een tijdje werd het toch duidelijk dat de persoon in kwestie niet voldeed. Om een lang verhaal kort te maken, daar sta je dan met een knagende stem in je achterhoofd die zegt ik zei het toch en een realiteit die zegt ik ga niet zonder slag of stoot.

Het heeft mij op een hele dure manier geleerd dat ik moet luisten naar dat stemmetje in mijn hoofd dat mij probeert te behoeden voor vergissingen. Deze keer negeerde ik dat stemmetje en het heeft me meer dan een jaar achtervolgt. Volstrekt onnodig als ik geluisterd had. Maar ja eigenwijs als ik ben..... Doe er je voordeel mee.

Een prikkelend stuk van Jeroen, wat natuurlijk schreeuwt om nog meer "onvergetelijke ervaringen" van de schrijver.

Vandaar ook mijn bijdrage want ik  wil er nog wel meer horen/zien van Jeroen!
Ook ik heb ze meegemaakt (fouten), de leering ervan/eruit is niet altijd even duidelijk maar het zijn vaak wel verhalen die het goed doen in gezelschappen... en eigenlijk is me dat ook veel meer waard.

Zo zat ik op mijn aller eerste consultancy klus een enorme Powerplay Kubus te bouwen voor een retailer in a'dam. Het was 1 van mijn eerste klussen als consultants dus bloedfanatiek zat ik het spul bijmekaar te klikken op gammele pc van de klant. De infrastructuur van de klant was een beetje gammel en de ontwikkel pc die we hadden was de enige waar alle code/modellen op stonden en ook nog eens de enige pc in het bedrijf met de juiste software en de juiste grillige connectoren naar de AS400 DB2 database had.

In het project was door menigéén al een keer geroepen:"als die pc het nu begeeft hebben we echt een probleem". Tuurlijk werd er wel eens wat gebackupped maar gezien de haast/druk deadlines niet altijd even consequent en daardoor was er ook geen alternatief ijzer beschikbaar.

De pc moest ook elke avond hard worden uitgezet (dus met powerknop achterop de pc) en op die ene sinterklaasavond in 2001 had ik een beetje haast om op tijd thuis te geraken en grabbelde snel met mijn hand aan de achterkant van de pc. Mijn vingers vonden een "switch" en onnadekkend haalde ik hem over.

Het was helaas niet de 0-1 voedings-switch maar de 110V - 220V switch op het voedingsblok!
Gevolg een electrische klap/plof die door heel het gebouw te horen was, geur van een verbrande koper-rol, piekhaar op mijn hoofd, een groep die er uit klapte en de BHV die zijn fluoriserende hesje en portofoon al aan het zoeken was.

Die sinterklaas was niet de gezelligste in mijn historie en de dag erna was ik ook als 1 van de eerste weer op lokatie om te kijken hoe we het gingen oplossen. Na een hele dag IBM downloads en forums bekijken en veel gepiel hadden we een andere pc weer up, en het duurde nog een dag om het running te krijgen.

Het gekke was dat de ICT manager meer ontsteld was over het feit dat er een stuk materiaal dood was (pc was 4 jaar oud, nieuw voedingsblok was niet meer te verkrijgen) dan de verloren uren/kennis/code...  
Dat heb ik nooit goed berepen, ik was me namelijk aan het ver-excuseren voor de verloren 2 dgn terwijl ik misschien beter een nieuwe pc had kunnen aanbieden....(wat nog goedkoper was dan de verloren tijd van heel het team die 2 dgn)

Bob ontzettend bedankt voor je openhartige en vermakelijke ervaring die je met me gedeeld hebt. En belofte maakt schuld. Gelukkig heb ik een ruim assortiment met leermomenten waar ik uit kan putten :-)

Ik wil graag een misser met je delen waar ik lang mee gestraft ben en die veel geld gekost heeft.  Eigenlijk draait het om de vergissing om te vertrouwen op aannames en wat ik daarvan geleerd heb.

De afgelopen jaren is mijn bedrijf Kadenza snel gegroeid. Ik ben ervan overtuigd dat een belangrijk deel van ons succes bepaald is door ons commerciële team dat elke dag actief contact legt met potentiële klanten waarvan wij denken dat die bij ons bedrijf passen. Door de jaren heen hebben we geleerd dat het ook voor een ervaren salesman- of vrouw minstens 6-9 maanden duurt voordat de inspanningen vertaald worden naar de eerste opdrachten. De vraag naar onze dienstverlening blijft groeien, ons team van specialisten blijft groeien. En met de wetenschap dat we een minstens een jaar vooruit moeten investeren in de uitbreiding van de salesforce heb ik onder die druk een beslissing genomen waar ik veel spijt van heb gekregen.

Met de mogelijkheden voor verdere groei voor ogen, -zelf opgelegde- druk om snel tot een beslissing te komen (bang groei te vertragen) en gestimuleerd door de partners die bij de zoektocht naar nieuwe sales betrokken waren heb ik me laten verleiden beslissingen te nemen waar ik spijt van heb gekregen. Niet 1 keer nee 2 keer kort achter elkaar.

Waarom? Uit mijn eigen ervaring weet ik wat er nodig is om als sales succesvol te worden binnen ons bedrijf. Uit mijn eigen ervaring weet ik ook waarom het belangrijk is om vergelijkbare ervaring te hebben. Wat ik ook weet is dat Kadenza een aantrekkelijke werkgever is waar je als sales graag wilt werken.  In de gesprekken die ik voerde met mijn sollicitanten lag de nadruk in de gesprekken op datgene wat mijn potentiële collega's wilde gaan bereiken binnen ons mooie bedrijf.  En het waren ervaren salesmensen (minstens 5 jaar ervaring) die met aanbevelingen aan tafel kwamen. Sfeer goed. Iedereen blij. Dus wat je nog niet beheerst dat leer je wel bij dacht ik nog en vertelde mijn "adviseurs".

Of toch niet? Nou nee; het pakte rampzalig uit. We dachten dezelfde taal te spreken maar dat bleek niet zo te zijn. De heren begrepen niet hoe onze markt in elkaar zit, wie onze modelklanten zijn, hoe je die herkent en nog erger ook niet in staat dit te leren. Leuk als je bedrijf net in de grootste crisis sinds de jaren dertig terecht komt en je de commerciële bijdrage hard nodig hebt.  

En kan ik dat de heren verwijten? Nee, zij hebben keihard gewerkt. Ik had het beter moeten en kunnen weten. In nauw overleg met het assessmentbureau waarmee we op managementniveau samenwerken hebben we een profiel en assessment ontwikkeld waarbij veel sterker gekeken wordt naar de ervaringen in het verleden en waarbij in simulaties met acteurs situaties worden nagebootst die vergelijkbaar zijn met die van Kadenza. En dat levert een verrassend beeld op. Sinds we het gebruiken hebben we een groot aantal kandidaten voor onze ogen door het ijs zien gaan; let wel kandidaten die we zonder assessment een aanbieding hadden gedaan. Kostbaar? Zeker. Maar een van de beste investeringen in jaren. Het heeft ons meer tijd dan ooit gekost om het team compleet te krijgen maar ik durf met recht te zeggen dat ons huidig salesteam tot het beste van Nederland behoort. 

Moraal van het verhaal? Snel is niet altijd beter. Aannames doen liever niet. Een stapje terug zorgt ervoor dat je daarna een stuk harder vooruit kan. Jammer alleen dat het veel tijd en geld moet kosten om dat te leren.

Mijn aanbod blijft staan! Wie ruilt zijn ervaring met de mijne? Ik kijk ernaar uit.

In een van mijn eerste jaren als ERP-consultant werkte ik als applicatiebeheerder van het financiële administratiesysteem bij het RIVM.

Behalve het beheer van de applicatie zorgde ik ook voor de managementinformatie waarbij gebruik werd gemaakt van een querytool die onlangs door de leverancier van het pakket was geïnstalleerd.

Bij het stoeien met deze nieuwe querytool verwijderde ik op een gegeven moment de definitie van een tabel (althans dat veronderstelde ik) maar onderhuids werd behalve de definitie ook de tabel zelf fysiek verwijderd.

Helaas deed ik dit op de productieomgeving en de bewuste tabel was nou net de tabel met alle journaaldetails uit het grootboek van het afgelopen jaar waarin de complete financiële adminstratie van het RIVM stond!

Ik kreeg het ineens behoorlijk warm ...

Even dacht ik nog gered te worden doordat er op de testomgeving een kopie van productie stond maar die vlieger ging niet op omdat de betreffende tabel door ruimtegebrek onlangs was verwijderd (door mijzelf overigens).

Het moment was aangebroken om met de billen bloot te gaan en het te melden bij het hoofd van de financiële administratie.

Ik vertelde wat er gebeurd was maar dat we gelukkig nog wel de tabel zouden kunnen restoren o.b.v. de dagelijkse backup.

Dit idee was best goed ware het niet dat de systeembeheerders geen enkele van de bewaarde backups konden teruglezen. Volgens hun waren alle backups corrupt.

Dit was het moment waarop ik mijn fout kon goedmaken want na enige bemoeienis met de wijze van restoren bleek dat de backups gecomprimeerd waren opgeslagen en met een specifiek commando wèl terug konden worden gelezen.

Na een aantal spannende uren had ik de tabel weer terug op de productieomgeving en werd ik zelfs geprezen om mijn technische kennis, terwijl ik toch zelf de hele ellende had veroorzaakt!

Wat ik vooral heb geleerd is om een stuk voorzichtiger te zijn wanneer het een productieomgeving betreft.

Ronald,

Dank voor je openhartige ervaring. Ik kan me voorstellen dat jezelf heel klein gevoeld hebt toen je erachter kwam.

Ik wil iedereen blijven aanmoedigen hun eigen leermomenten te delen. In ruil voor elke levensles die jij deelt ligt een van mijn leermomenten klaar. Dus Ronald, deze is dankzij jou.

De ervaring die ik met je wil delen heeft betrekking op een belangrijk commercieel moment waarop ik nee heb leren zeggen tegen een potentiële klant.  Een lastig moment kan ik je vertellen.

Ik neem je mee naar het jaar 2006. Kadenza was uit de startblokken en we waren hard op weg onze reputatie als BI&DWH projectenorganisatie te vestigen. De eerste projectklanten waren binnengehaald maar inmiddels hadden we ook onze eerste offertes verloren en daarin leek een rode draad te zitten. Elke keer als een potentiële klant zijn eigen situatie onderschatte danwel ons niet in staat stelde om zelf op zoek te gaan naar de complexiteit van zijn vraag dan verloren we de potentiële opdracht. Te groot, te ingewikkeld, te duur en talloze andere argumenten werden gebruikt om ons te bedanken voor onze inspanning. Wij een illusie armer, een bak tijd -onbetaald- weggegooid en flinke dosis frustratie rijker.

En toen kwam die introductie bij een mooie Nederlandse financiële instelling via een van mijn beste vriendinnen. Op het eerste oog was de opdracht ons op het lijf geschreven; ontwerp een BI&DWH omgeving waardoor de verschillende afdelingen in staat zijn over de operatie heen te kijken en de prestaties van de hele organisatie te verbeteren. Dat waren/zijn exact de opdrachten waarvoor we harder gaan lopen. Kat in het bakkie toch? Maar ondanks alle gesprekken die we voerden (tot op directieniveau aan toe) gaf onze potentiële klant geen thuis op ons verzoek om 2 dagen -voor onze eigen rekening- te besteden aan het in kaart brengen van de technische complexiteit en afhankelijkheden om te komen tot een goede inschatting. Onbegrijpelijk toch? Het weerwoord van onze potentiële klant was elke keer dat het allemaal niet zo moeilijk was, het gewoon ging om files die ingelezen moesten worden en hoe moeilijk kon het nu helemaal zijn om een applicatie in te richten? Applicatie? U bedoelt hoe gaan we een DWH voor uw situatie ontwerpen bedoelt u toch? DWH zegt u? Wat u wilt maar hoe richt u die applicatie in?

Ik zal je niet vermoeien met alle tandenknarsende gesprekken die ik gevoerd heb. Totdat ik op het punt kwam dat ik Erik aankeek en zei " We hebben het afgelopen jaar geleerd dat we een deal alleen kunnen winnen wanneer we in staat gesteld worden de omgeving waarin we gaan werken goed te verkennen. Deze potentiële klant staat ons dat niet toe en eerlijk gezegd denk ik dat er appels met peren worden vergeleken want wat bedoelt hij nou met een applicatie? Ik denk dat we geen aanbieding moeten uitbrengen. Een moeilijk maar achteraf bezien een van mijn betere beslissingen die ik genomen heb. 

Want wat bleek achteraf? Mijn potentiële klant was aandeelhouder van een firma die gespecialiseerd was/is in het aanbiedingen van een standaard BI&DWH applicatie specifiek voor zijn branche.   Alleen dat had hij mij niet verteld en het verklaart zijn starre houding ten aanzien van maatwerk vs een maatwerk DWH. Het heeft mij geleerd dat ik de lessen uit verleden voor me moet laten werken en dat ik me onder commerciële druk niet moet laten verleiden kostbare sales- en presales tijd te moeten besteden aan potentiële klanten die ons niet in staat stellen de complexiteit van hun eigen omgeving te verkennen. 

Geen gemakkelijke beslissing; maar wel de juiste.

Mijn aanbod blijft staan. Wie ruilt zijn ervaring tegen de mijne? Ik wacht in spanning af.

Om aan te tonen dat niet alleen Jeroen meer dan 1 vergissing maakt, heb ik er ook nog een. En deze keer eentje waarbij de vergissing op een andere manier pijnlijk is. Ik heb namelijk vorige week meegedaan met Ven2-4Cancer, zoals de meesten wel zullen weten. Daar heb ik me uit zitten sloven met het zo vaak mogelijk beklimmen van de Mont Ventoux per fiets om geld op te halen voor kankeronderzoek.

Tijdens de derde keer omhoog fietsen was ik heel hard op weg om mezelf voor mijn kop te slaan dat ik er aan begonnen was. Mooi dat ik echt geen vierde keer ging proberen omhoog te fietsen! Maar dan blijkt de menselijke geest toch anders te werken. Nadat ik was afgedaald kwam ik 2 mensen tegen die me vertelden dat ik nog tijd zat had, het was pas 4 uur en ik was nog maar een uur of 8 aan het fietsen, die vierde keer ging bovendien een bom duiten aan sponsorgeld opleveren. En binnen de kortste keren zat ik weer op de fiets. Het was zwaar, ik heb diverse keren moeten stoppen, wat ik eigenlijk nooit doe in een klim, maar ik ben bovengekomen.

Mijn vergissing is geweest dat je nooit moet denken dat je iets niet kunt. Het is zwaar, het voelt zeker niet prettig, het duurt lang. Maar de voldoening als het je wel lukt is met geen toetsenbord te beschrijven. Volgens mij gelden dezelfde overwegingen in het dagelijkse, werkzame leven, Zoek de juiste motivatie, ga te rade bij de juiste mensen, train een beetje en je zult versteld staan wat je allemaal niet kunt.

Eric,

Dank je wel en petje af. Opgeven is geen optie geldt zo te lezen zeker voor jou. Erg knap.

En zoals beloofd; voor wat hoort wat. Dus graag deel ik nog een leermoment met je.

Ik ben van nature een positief en ambitieus persoon. Mijn blik is gericht op de toekomst; daar liggen mijn doelen die ik nog wil realiseren. Wat achter mij ligt is geweest.

Die positieve levenshouding heeft me veel opgeleverd. Zo treur ik nooit lang over verliezen; daar heb ik geen tijd voor. Maar lange tijd ben ik ook wat anders vergeten en dat is succes te vieren en te genieten van bijzondere prestaties. 

Zeker in de eerste jaren van Kadenza was er alle reden tot vieren; je eerste klant, je eerste medewerker, het eerste project, je eerste jaar als ondernemer met een mooie winst afsluiten, verhuizen naar een groter pand, 2 locaties, 3 locaties, een overname, beste werkgever, best geleide snel groeiende onderneming en zo kan ik nog wel even verder gaan.

Als ik het opschrijf dan denk dat moeten een hoop feestjes zijn geweest, mooie prestaties die de tegenslagen ruimschoots compenseren. En toch niet tot nauwelijks gevierd. Waarom? Omdat ik alweer aan de slag ben met de volgende opdracht.

Wat voor mij het verschil gemaakt heeft is denk ik 2009. Een jaar niet te vergelijken met andere jaren. Een jaar waarin succes een hele andere definitie kreeg. En dan denk je weleens terug; waarom niet gewoon genieten van de dingen die goed gaan? Maakt dat het overkomen van tegenslagen niet veel gemakkelijker?

Tja, het is wel even denken. Niet dat ik geen fouten maak, maar wat is een leuke om te delen.
Ik denk dat mijn grootste blunder is om te klantgericht mogelijk te zijn. Nu klinkt dat misschien een beetje raar, maar ik zal het uitleggen.

Ik heb een tijdje op afstand ondersteuning geleverd aan een vakbond. Ik moest selecties maken op basis van data om gerichte informatie te verzamelen voor externe partijen of eigen mailings.

Op een dag kwam rond 16.00 uur het verzoek binnen, ik moest om 17.00 uur weg en het verzoek had haast.
Dus als ijverige dienstverlener ging ik snel te werk. Ik moest de eigen data matchen met data van een externe partije en de adressen van de leden erbij zetten. Alles naar Excel, look-up erover heen.
En dit lukte allemaal netjes. Ik dacht, ik zal het nog even voor ze sorteren. Klik, klik, klik. En klaar!
Tenminste dat dacht ik...

In mijn sortering was ik echter een paar kolommen vergeten. Hierdoor was de informatie die ik had geselecteerd netjes gesorteerd, maar stonden nu de verkeerde adressen bij de leden. Auw! 
Gelukkig was de fout intern bij de bond ontdekt en kon ik het nog herstellen. Mijn contactpersoon bij de bond vatte het heel goed op: hij vond zelfs dat het verzoek dan maar tijdiger ingediend had moeten worden en die koppeling dat was gewoon extra service van ons.

Dus al met al liep het met een sisser af. Maar ik heb er wel van geleerd dat kwaliteit van dienstverlening net zo belangrijk is als snelheid. En dat soms Nee-verkopen voor alle partijen de beste oplossing is. Ook al vinden klanten dat niet fijn om te horen!

Pink Lady,

Dank voor je openhartigheid. Gelukkig stond het Malieveld in Den Haag niet vol door je misser :-)

Zoals beloofd deel ik graag een ervaring met je in ruil voor de jouwe.

Binnen mijn bedrijf ben ik baas en collega. 2 rollen of zo je wilt petten die ik draag die voor uitstekend te scheiden zijn dacht ik altijd. Maar eigenlijk moet ik eerlijk bekennen dat het vaker verwarrend werkt voor mijn collega's/medewerkers dan dat het de positieve uitwerking heeft die ik ermee beoog te bereiken. 

Wat bedoel ik te zeggen? Nou heel concreet ik ben binnen mijn bedrijf de baas van sales en voor een deel van mijn tijd ook als verkoper actief. Tot afgelopen jaar was ik voor de nieuwe sales-collega's die binnenkwamen zowel de coach als de baas. Erg leuk en leerzaam; voor beiden. En zolang het goed gaat. En dat is precies waar de schoen wringt.

Helaas heb ik naast succes en positieve verassingen de afgelopen jaren ook een aantal keren een minder fortuinlijke keuze gemaakt  met de aanname van salescollega's binnen ons bedrijf. En ook van die collega's was ik zowel coach als baas. Ik herinner me 1 salesbezoek ik het bijzonder; een rampzalig salesgesprek. Mijn collega deed het verschrikkelijk. Al maanden had hij geen order gescoord en dat zou en moest in mijn bijzijn bij de klant waar we op bezoek waren in 1 keer goedgemaakt worden. Het was dramatisch; stel je voor we komen aanrijden en bij de poort hangen de vlaggen van de vakbeweging "Samen de crisis door", je contactpersoon geeft bij de koffiemachine aan geen budget te hebben maar wel geïnteresseerd te zijn in informatie over de ontwikkelingen binnen het vakgebied. En wat doet sales? Verkoop bedrijven als een Jehova zonder schaamte. Drammen, drukken, doordrammen, doordrukken; schaamteloos. En ik? Boos, gegeneerd, boos, hard nadenkend hoe ik zo snel mogelijk uit die kamer kon komen. En de klant? Boos, stil, nog stiller, mijn aankijkend hoe dit te stoppen.

Na 45 minuten eindigde de marteling eindelijk. Buiten liet ik mijn emoties de vrije loop en vertelde ik mijn sales klip en klaar dat ik NOOIT in mijn leven OOIT nog een keer zo'n gênante vertoning wenste mee te maken en dat ik NOOIT in mijn leven nog OOIT wilde dat een bedrijf in Nederland op deze wijze met MIJN Kadenza kennis mocht maken. Mijn sales liet alleen weten niet helemaal content te zijn met hoe het gesprek verlopen was, de druk van mijn aanwezigheid te hebben gevoeld maar nog wel hoop te hebben op een order in de nabije toekomst.

Hoezo order Ei*el? Heb je str*nd in je oren!?! Om een lang verhaal kort te maken; ik heb gehakt en filet gemaakt van de sales in kwestie. Want je bent baas of niet; en op dat moment was ik duidelijk baas.

Het resultaat laat zich raden. Mijn rol als coach was niet meer. En als ik eerlijk ben was ik ooit gelijkwaardig als coach? Nee toch. Sinds dat moment heb ik de rollen coach en baas gescheiden. De baas is verantwoordelijk, moedigt aan, toont begrip, corrigeert en beloont en de coach ik een gelijke uit het (sales)team die fouten niet veroordeelt, geen hiërarchische relatie heeft. Wel zo eerlijk en duidelijk voor alle betrokkenen.

Hoi, mijn oeps moment, kort en krachtig:

Teveel betalen bij winkels. Ik altijd gewoon naar de winkel of webwinkel en bestellen. Laatst kwam ik er echter achter dat in de winkelmand een vak met 'kortingscode' stond. Ik nieuwsgierig natuurlijk en even googlen. Binnen 3 minuten opeens een kortingscode gevonden en 10% korting op mijn aankoop. Nu ik ervan weet kijk ik er vaker naar en het blijkt dat je dit bij veel winkels hebt.

Dus, wat valt hiervan te leren: betaal ook niet meer teveel en gebruik kortingscodes en kortingsbonnen. Voor uitleg kijk deze kortingsbonnen website!

Groetjes Barb