Ha, ik ben erin getuind. Ik heb in opdracht van een grote verzekeraar een (goed betaalde) column geschreven, die niet bij me past!

Ik kreeg een leuk thema toegespeeld, de tussenpersoon die het me vroeg had al veel van me gelezen, vond m’n schrijfstijl perfect passen én ik zou de vrije hand krijgen. De column zou op een grote site gepubliceerd worden en goed onder de aandacht worden gebracht. Het klonk te mooi voor woorden… Dit mailtje kreeg ik tijdens m’n vakantie. Er werd -na een mailtje terug van mij- rekening met me gehouden en de deadline werd een week opgeschoven zodat ik de column niet op vakantie hoefde te schrijven, maar gewoon zodra ik weer thuis was. Nog meer ‘te mooi om waar te zijn…’

Dus ik begon met schrijven, het moest over het thema vakantie/vrije tijd gaan. Aangezien ik net naar Italië geweest was een perfect onderwerp. Ik koos de insteek om vakantie te koppelen aan afstand nemen, durven dromen over de toekomst. Voor mij wezenlijk van belang, al heb ik fantastisch werk. Ruimte om even los te laten, 3 weken lang, was heerlijk (en nodig)!

Ruimte dus…
Nu ben ik wel gewend om in opdracht te schrijven, ik schrijf ook voor een aantal ondernemers-platforms. Maar ik hou er wel van om de ruimte te krijgen het onderwerp op mijn manier te belichten, in mijn woorden. Dat is denk ik ook wat mijn schrijfstijl herkenbaar maakt. En dat gaat eigenlijk meestal goed.Die ruimte die ik hierbij kreeg bleek toch iets anders te liggen… Ik heb de column op tijd ingezonden en kreeg binnen no time al een reactie terug. Ik moest toch meer een brug leggen vanuit m’n verhaal naar wat zij wilden bereiken. Wel logisch dacht ik nog, dus ik begon met aanpassen.

En nog een keer én nog een keer én nog een keer…. We hebben voor m’n gevoel wel 10 keer heen en weer gemaild en gebeld. Ik werd er tureluurs van. Dan lag het weer te dik er bovenop, dan weer te weinig, ik kreeg eigenlijk het idee dat ze het zelf ook niet meer wisten.

Ook merkte ik dat ze niet zoveel idee hadden hoe het vanuit ondernemersperspectief is om met onderwerpen als vakantie en de toekomst om te gaan. Ik kreeg voorstellen die voor mij ver van mijn werkelijkheid aflagen, dus daar committeerde ik me niet aan. Ik wil tenslotte wel puur blijven in wat ik schrijf. Dat was precies wat ze wilden, zei m’n tussenpersoon.

Puntje bij paaltje
Uiteindelijk is m’n column neergezet als een mengelmoes van alles wat ik heb ingezonden (inclusief vorm-fouten door het samenvoegen) en met een andere titel dan dat ik had bedacht (en waar ik niet achter sta). Ik mocht er gelukkig nog even naar kijken en wijzigingen doorgeven…

Ik herkende wel alle stukken die ik had geschreven maar ik kon niet volgen wat nu hun intentie was. Ik had de link naar hun doelstelling er in één versie namelijk ‘te dik’ bovenop gelegd en dat was de hoofdmoot van wat ik las, ik vond het niet meer de prikkelende column die het ooit was.

Ook vond ik de titel niet de lading dekkend, ik ben het er namelijk niet mee eens. En titels zijn voor mij altijd een belangrijk onderdeel, het vangt vaak m’n inspiratie, het is voor mij een start- en eindpunt (ter toets of het verhaal compleet is). En ook stonden er een paar dingen in die niet waar zijn.Ik had een goed gesprek met m’n tussenpersoon en de aanpassingen die ik had doorgegeven zouden worden doorgevoerd, dus ik had het gevoel dat het dan wel weer een rond verhaal zou worden. Maar wat gebeurt er? Geen enkele aanpassing is doorgevoerd…

Ondanks dat, zette ik afgelopen vrijdag 1 keer de link naar de column op Twitter en krijg al snel diverse vragen & opmerkingen. Een aantal mensen vond ‘m leuk, maar er waren ook diverse mensen die gelijk herkenden dat dit niet mijn stijl was. Wat ik natuurlijk aan de ene kant balen vind, want het heeft tot effect dat ik geen zin meer heb om m’n eigen column te verspreiden.Maar eigenlijk vind ik het stiekem ook wel weer gaaf, want kennelijk is mijn stijl dus dermate herkenbaar dat mensen aanvoelen ‘this is not me’.

Leerzaam
De gein is dat ik -nog voor hij live stond- al tegen Mark (m’n man) zei dat ik niet meer op zo’n manier een column wil schrijven, ook al krijg ik er dan goed voor betaald. Het druist in tegen mijn hele zijn, mijn gedachtengoed. Het is een typisch gevalletje van omzetklant… het beperkt m’n vrijheid en het zorgt ervoor dat ik iets oplever waar ik niet trots op ben.Dus… heel leerzaam! Ik vraag een volgende keer wat langer door of de ruimte die beloofd wordt, er wel echt is. En als dat niet het geval is, zeg ik NEE (maar ik ga je wel helpen). Heb ik weer ruimte voor meer droomklanten!