We communiceren met elkaar steeds vaker en via steeds meer kanalen. De kans dat de ‘verpakking’ (sneller) aankomt bij degene waar de boodschap voor bedoeld is neemt toe met alle moderne hulpmiddelen; overigens ook de kans dat de ander iets anders ‘uitpakt’ dan je zelf hebt ingepakt.

Om dit te illustreren staat hieronder een waar gebeurd verhaal uit mijn bundel: Voor elk wat wils (zie voor meer informatie bij mijn profiel)

Karel Brummans

Een vrolijk misverstand
Jaren geleden belde ik op een zomerse dag mijn ouders, om ze uit te nodigen bij ons in de patio koffie te komen drinken. Ik wist dat mijn vader de vorige dag bij de tandarts was geweest en wilde meteen weten hoe het met hem ging. Meestal nam mijn moeder de telefoon aan, maar dit keer was het mijn vader, die zich meldde. Impulsief probeerde ik grappig te zijn en zei: ‘Goede morgen meneer, hoe gaat het met uw pijnlijke kaak?’ Mijn vader antwoordde: ‘Het gaat gelukkig al een stuk beter.’
Quasi vrolijk ging ik verder: ‘Wilt u met uw vrouw een kopje koffie bij ons komen drinken, schikt dat u nu?’
Ik hoor mijn vader met mijn moeder overleggen. We spreken af dat ze er zo aan komen.
Mijn ouders woonden op slechts enkele minuten wandelen van ons huis. Toen ze er na een uur nog niet waren, werden we bezorgd. Ze waren allebei tenslotte al dik in de tachtig. Om aan onze zorg een eind te maken, belde ik ze op. Mijn moeder nam dit keer de telefoon aan.
‘Hoi, mam met Jos. Waar blijven jullie nou? We zitten al een uur op jullie te wachten.’ Ze antwoordde: ‘We waren bij de tandarts op de koffie, maar die wist van niets.’
Toen ze eindelijk begrepen wat er was gebeurd, hebben we er samen smakelijk om gelachen.

Mijn vader had mijn stem niet herkend. Beiden waren wel verbaasd dat de tandarts ze had uitgenodigd, maar ze waren toch naar zijn praktijk gelopen. Het was mooi weer en dan hadden ze gelijk hun dagelijkse wandeling.
Daar aangekomen ontkende de assistente stellig dat de tandarts had gebeld, laat staan dat hij ze op de koffie had uitgenodigd. Er bleef dus niets anders over dan naar huis terug te keren en zelf maar koffie te zetten. Na dit voorval heb ik me altijd gemeld met: Hoi, met Jos; zeker als mijn vader de telefoon opnam!