Dit is het laatste blog in de voorbereiding voor het “frisinjehoofd-najaar-event” op 10/11 november. Vorige week had ik alles over dramatische elementen in stories beloofd. Prima, dacht ik, dat komt mooi uit - Premier Mark Rutte komt met zijn regeerakkoord, dat word zeker een dramatisch verhaal…
Als eerste: het was een goede speech (ah, sorry – lezing). Professioneel. Soeverein. Niet te veel, niet te weinig. Helaas - het was geen story en al helemaal geen dramatisch verhaal.

De eerste 10 seconden van de speech dacht ik – ja, dat word hem, dat zal het publiek raken. Hij begint met een verwijzing naar zin liberale “vader” Pieter Cort van der Linden. Prima, een zekere keuze, niet gewaagt, maar goed te doen. Een goed begin van een speech is als een signaal, die wakker makt en de richting aangeeft voor de speech. Het maak niet uit – een grap, een persoonlijke verhaal, een statistiek… of ook een provocatie. Dat mag alles, als het de juiste “temperatuur” bij het publiek oplevert en ruimte voor de gewenste emoties creëert. Maar Mark Rutte laat deze kans liggen. De verbinding tussen de opgave, die het Kabinet van de Linden en het Kabinet Rutte hadden/ hebben – blijven op het niveau van feiten en pure optelling. Waarom laat hij ons geen enkel conflict zien, geen obstakel dat te overkomen is? Geen speler – tegen tegenstander. Niets. De dramatik voor een goed verhaal ontstaat uit een conflict. Geen CONFLICT – geen drama. Geen oplossing. Geen opluchting voor het publiek. Waar bleef de SPANNING? Waaroom mogen wij als publiek niet een klein beetje mee leven? Dat heeft een goede story net zo hard nodig als wij lucht om te ademen nodig hebben. Het meeste miste ik een HOOGTEPUNT. Aan de mediale reacties was te zien, dat ik daar zeker niet de enige was met deze indruk. Geen krant heeft over de regeringsverklaring zelf geschreven (waar gaat Nederland naar toe, etc.) – maar wel over het debat. En die was echt spannend, alle 2 dagen. Goede vragen en scherp voordrachten.

Bij deze Rutte-speech heeft iedereen uit het publiek zijn eigen conclusie kunnen trekken – Rutte stuurt helemaal niet. Er was geen emotionele richting te herkennen– en dat betekend dat zijn publiek (wij! de natie! Nederland!) kan en mag denken wat het wil. En daarom was het debat na de verklaring in de media zo veel meer anwezig. Da waren de emoties, het drama, die in de verklaring niet te voelen waren.

Ook slecht nieuws kan emotioneel overgebracht worden en een heel land raken: de Engelse Premier David Cameron heeft dat in zijn eerste speech als premier indrukwekkend laten zien: (http://www.youtube.com/watch?v=IbYTahuRu9o&feature=channel)... Met deze emotionaliteit toon je leiderschap. Daroom, lieve meneer Premier – als je het “hart van Nederland” wilt raken – a little bit more drama, please!! Voor meer emoties en minder onverschilligheid.

Nog andere drama’s gezien of gehoord deze week? Mail graag naar ks@interview-training.eu of twitter: @mediacoaching.