Zo lang als ik me kan herinneren wilde ik schrijver worden. Maar nog daarvoor wilde ik per se lezer worden. Ik zat nog niet op de lagere school en had dus geen leesles, maar kon het niet verdragen dat ik van letters geen woorden kon maken. Dus moest elke volwassene die mijn pad kruiste er aan geloven. “Wat is dit voor letter?” “Heb ik zo mijn naam goed geschreven?” “Wat staat daar op die winkel?” “Wil je mij helpen Marieke krijgt theevisite voor te lezen?” Het lukte, ik kon lezen voor ik leesles kreeg, en daarna wilde ik niets liever dan schrijven. Toen ik dat eenmaal kon, ben ik nooit meer gestopt. Verhaaltjes, opstellen, toneelstukjes, later een scriptie, artikelen, weer een scriptie. En nu, tot mijn immense vreugde: een boek!
Eind vorig jaar al kreeg ik een e-mail van uitgeverij Forte. Ze hadden me gespot in een artikel in de Cosmpolitan, over volle agenda’s, gebrek aan tijd voor spontaniteit, en wat je daar aan kon doen. Zou dat uit te werken zijn tot een boek? Ik ging aan de slag met een concept, er is heel wat heen en weer gemaild om dat aan te scherpen en te verbeteren, en we zijn op zoek gegaan naar een vormgever die paste bij wat ik voor ogen had. En nu is de kogel door de kerk: heb boek komt er! Yon van Studyo-n is aan de slag gegaan met de vormgeving en heeft al een prachtige eerste schets laten zien.
En ik zit te schrijven. Omringd door losse aantekeningen, al verzameld vanaf het moment dat het idee begon te rijpen. Flarden uit interviews die ik deed met vrouwen die ook last hebben van een te volle agenda. Soms zoveel last, dat ze met een burnout thuis kwamen te zitten. Het boek zal gaan over veel meer dan alleen maar die fysieke agenda. Het zal gaan over hoe we het onszelf moelijk maken, en hoe we dat kunnen veranderen. Je snapt dat ik nog niet teveel over de inhoud kan zeggen. Maar wie mijn columns en blogjes de afgelopen twee jaar heeft gevolgd, zou al een aardig beeld kunnen hebben.
Ik loop weer aan tegen het eeuwige uitstelgedrag waarmee een creatief proces gepaard gaat. Weglopen van mijn bureau, precies op het moment dat er iets begint te dagen. De trap op en af stampen, koffie zetten, en dan ineens een paragraaf eruit rammen. Of opeens weten wat er in een bepaald hoofdstuk nog ontbreekt. Wat er uitziet als vermijdgedrag, is vaak een instinctief ‘weten’ dat er nog even iets moet rijpen. Dat er iets op uitkomen staat, maar nog net niet helemaal ‘klaar’ is. Vermoeiend, spannend maar vooral heerlijk.