De hoge ambtenaar is ingefluisterd door zijn bureau. Hoe goed dit idee van de Gerda wel was, die fluisterde Gerda weer in hoe goed dit idee was. En Gerda, die vond het wel leuk. Had altijd met haar kuifje in het midden van de aandacht willen staan.

Ik heb ooit zo een bureau ingehuurd voor een aantal vergelijkbare projecten. Dat resulteerde in prijswinnende media-uitingen in de jaren negentig. Twee keer wonnen we de prijs met het beste sociaal jaarverslag in Nederland. Een keer een nominatie. Drie jaar achter elkaar.
Echter dit waren bladen voor het bedrijfsleven, waar de cultuur van de doelgroep helder was voor de opdrachtgever. Met een helder doel voor ogen, de kans verhogen dat het blad gelezen werd door de vorm én de inhoud. Ondanks de zenderdominantie van het medium in deze vorm. Het blad dus als ultieme verleider om de inhoud toegankelijk te maken. We maakten een roddelblad, een stripverhaal, een website.
De Gerda verleidt echter niet. Met zo een divers cultureel Nederland als doelgroep én in grimmige tijden, waar de burger geconfronteerd wordt met vogelziekte, varkensgriep, Q-koorts, afslachten van geiten, kippen/antibiotica. En het afslachten van elkaar in de Haagse Politiek. Dat is een gegeven waar de directeur voorlichting LNV en Gerda niet omheen kunnen. Het is dus ongehoord om in deze bizarre tijden en uit de hand gelopen bio-industrie te verwachten dat burger en politicus deze navelstaarderige grap begrijpt. Je beste amigo is je imago zie ooit een oude leraar van me. Maar als je imago zo belabberd is, dan moet je je niet als amigo opstellen, als de Gerda.
Les is helder. Het gaat niet over politici in beeld brengen met overheidsgeld. Het gaat om fatsoen.

Goede communicatiecampagnes zijn heel goed mogelijk bij de overheid. Ik ken er vele. Stond ook aan de wieg van enkele. Mijn epistel gaat over dit ene voorbeeld 'de Gerda' en niet meer. De ondertoon is die van een kritische vakgenoot die zich zorgen maakt over deze 'beginnersfouten'.
Verder weet iedereen dat het niet werkelijk gaat om het imago van Gerda, LNV. Het gaat om het imago van de overheid. Gevoed door de punten die ik opnoem. En als het over bio-industrie, Q-koorts, vogelziekte of aanverwante zaken gaat is het voor de meeste burgers helder. De overheid doet niet genoeg, niet op tijd, et cetera. Daar zijn voldoende onderzoeken over.

Ik veroordeel niet. Maar verbaas me over wat de directeur voorlichting, Gerda en onze de communicatieadviseurs is overkomen. Want zo lijkt het een beetje. Het is ons 'overkomen'. Het ligt aan aan het timing, aan de politiek, aan ... De vinger gaat altijd naar de 'onverwachte externe omstandigheden'. Zonder mea culpa.

Tekend voor de communicatieprofessional. Waar is de accountablity gebleven?

Of de boodschapper moest worden omgebracht in dit geval? Denk het niet. Of Gerda moet opstappen? Ook niet. Maar ik hoop dat heel veel vakgenoten weer inzien dat communicatie een vak is. En geen spelletje.

O, en de kop van dit artikel. De gekke paardenziekte. Die stamt uit het eind van de 19de eeuw. Een ziekte die paarden opliepen. Briesend rondtolden. Rondkolderden. Het gezegde 'de kolder in de kop' is toen geboren.