Hyderabad, de stad waar het kindertehuis van Josephine staat, is een enorme stad. Op 5 na de meest
dichtbevolkte stad van India. Er wonen zo’n 4 miljoen mensen, met buitengebieden erbij 6,3 miljoen.
De stad is gesticht door moslimheersers in 1591 en dat zie je nog steeds terug in de architectuur en
ook aan de bevolking van de stad. In de binnenstad staan moskees, de beroemde Charminar (een
monumentale poort, zie foto) en markten waar fruit, armbanden, zilver en stoffen worden verkocht.
Het straatbeeld wordt bepaald door mannen met Islamitische kleding en gehoofddoekte vrouwen
met lange zwarte gewaden. 41% Van de mensen in Hyderabad is moslim, 55% hindoe, 3% christelijk.



Zoals vaker in ontwikkelingslanden heeft de stad 2 gezichten. Aan de ene kant modern, met een levendig zakenleven, een eigen filmindustrie, grote winkelcentra, hotels en wolkenkrabbers die samen HITEC city vormen. Vanwege zijn koploperspositie op het terrein van de IT-industrie wordt de
stad ook wel “Cyberabad” genoemd.

Aan de andere kant zijn er de sloppenwijken, net-niet sloppenwijken en hutjes aan de straat van doeken en afvalmateriaal. Bedelaars, kleine zelfstandigen, fabrieksarbeiders, kinderen die in hotels werken, bouwvakkers - ook dames- met zware manden op hun hoofd, etc. Veel mensen komen van het platteland naar de stad in de hoop op een beter leven. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor achter gebleven familieleden aan wie zij geld overmaken. Veel kinderen in het kindertehuis van Josephine hebben een dergelijke achtergrond: de meeste kinderen komen van het platteland. In veel gevallen is hun vader overleden of heeft hij zijn gezin in de steek gelaten en is de moeder naar de stad getrokken om voor een schamel loon te werken, Als extra complicatie is het leven in de stad juist duurder dan in de dorpen.Voor de kinderen is er dan geen geld, geen tijd, geen goede huisvesting. Soms zwerven de kinderen overdag op straat rond. Bij de tweeling Chintu en Deepak (10 jaar) was hun vader bij zijn gezin weggegaan (hij is alcoholist). Hun moeder werkt in de huishouding en had niet genoeg geld om eindjes aan elkaar te knopen, er was niet eens genoeg geld voor eten. De kinderen gingen soms wel,
soms niet naar school. Inmiddels wonen ze in het kindertehuis. Josephine en haar man vinden het
belangrijk dat de kinderen goed contact houden met hun familie en dat ze hun moeder, voor zover
mogelijk, regelmatig zien.