Ben je wel eens op zoek geweest naar je missie, je hogere doel ofwel je innerlijke bron? Dan weet je vast dat dat 'klusje' aardig wat tijd en reflectie-momentjes opeist. Net op het moment dat je denkt het gevonden te hebben realiseer je je dat het nog niet de essentie van je wezen is, dat je nog niet tot de kern van je bestaansreden bent afgedaald. Dus dan is het weer tijd voor verder pellen tot je eindelijk die pit bereikt. Maar er is hoop: want gelukkig is daar India! India is het land bij uitstek om op zoek te gaan naar je identiteit; je kern die zich uit in je persoonlijke waarden en innerlijke bron/bestemming.



Zoals beschreven in mijn reis-weblog zijn er in India grofweg 5 soorten reizigers te detecteren. Namelijk de 'short-term-travellers' oftewel toeristen en vakantiegangers die na een aantal weken of maanden weer terugkeren naar huis en daar dan ook echt naar verlangen. Dan heb je de 'long-term-travellers' die hun leven voor even vaarwel hebben gezegd en zoveel mogelijk willen meemaken en vooral niet na willen denken over wat ze in hemelennaam moeten doen als ze vanwege geldgebrek weer richting land van herkomst moeten trekken. De derde 'soort' zijn de hippies die van het reizen hun levensstijl hebben gemaakt. Op wonderbaarlijke wijze weten ze genoeg geld te verdienen met het maken van armbandjes of muziek om continu op pad en/of stoned te zijn. De vierde soort zijn de 'lost ones': ze zijn naarstig op zoek naar zichzelf en storten zich vol overgave op yoga, ayurveda en meditatie om tot een verlichtte staat te eleveren en met hun ziel te worden verenigd. Tot slot heb je de 'brain-frieds', en dat is zo erg als het klinkt. Deze mensen zijn totaal coo-coo/kierewiet geraakt vanwege te grote inname van drugs/alcohol en bedelen op straat om een ticket naar huis te kunnen betalen.



Ondanks de verschillen tussen de soorten reizigers zijn er ook overeenkomsten. 1 daarvan is dat alle reizigers daar op zoek zijn; ze missen iets in hun thuisland en hopen dat in India te vinden, of het nou kortstondig is of meer permanent. De meeste gesprekken met reizigers in India starten met de constatering van wat er allemaal niet goed gaat in land van herkomst/europa/de wereld. Dan volgt er een uitwisseling van hoe de beide gesprekspartners zelf proberen bij te dragen aan een meer constructieve en duurzame wereld. Uiteindelijk worden er prachtige plannen bedacht (bij het genot van een aantal biertjes lijken ze nog mooier dan ze al zijn) om de wereld te verbeteren. In deze context was ik ook op zoek naar mijn roeping. Als mee-helper in een weeshuis in Hyderabad verwonderde ik me over een heleboel: dat Indiers altijd de relatie aangaan met wie dan ook; dat ze als samenleving als een netwerk fungeren - ze zijn altijd met elkaar aan het communiceren; dat ze ontzettend trots zijn op hun land; dat ze hun emoties niet tonen; dat ze geen schaamte kennen wat betreft het uiten van nieuwsgierigheid; en dat ze totaal onbewust zijn van de impact van hun levensstijl op het milieu.



Maar wat me bovenal opviel was de onbaatzuchtigheid van de mensen. 1 jongetje van het weeshuis, Rajesh, die zijn voet ernstig had verwond zat op een gegeven moment naast me terwijl de rest van de kinderen een spelletje buiten speelde. Vanuit mijn ooghoek zag ik een paar andere, voor mij onbekende, kinderen langslopen met manden brandhout op hun hoofd. Er viel een tak uit de mand van een klein meisje. Voordat ik het goed en wel doorhad spurtte Rajesh als een gek naar het meisje en legde de gevallen tak weer in de mand. Zonder iets te zeggen en te wachten op een bedankje rende hij op zijn gewonde voet weer terug naar ons bankje en deed alsof er niets gebeurd was. Ik vond het uitzonderlijk, en verwonderde me er tegelijkertijd over dat ik dit zo bijzonder vond. Want dit is toch hoe het moet zijn? Dat mensen elkaar helpen zonder er iets van terug te verwachten? Maar blijkbaar was dit in Nederland toch niet zo normaal en was ik verrast. Delen was het toverwoord dat bleef hangen.



Toen ik 2 weken daarna, zwak van een zonnesteek en voedselvergifteging tegelijk, met wat reisvrienden de film 'Into the Wild' zat/lag te kijken werd mijn persoonlijke missie me helemaal duidelijk. De film gaat over een jongen die net is afgestudeerd en in opstand komt tegen het materialisme wat zijn ouders en omgeving tentoonspreiden. Hij vertrekt 'into the wild' naar Alaska om in zijn eentje te overleven. Wanneer hij een giftige plant eet sterft hij stukje bij beetje. Uiteindelijk kerft hij met zijn laatste krachten de volgende zin in het hout: 'Happiness is only real when shared'. En dat was juist hetgeen ik te doen heb: Share Happiness! Of dat nu in geld, kennis, enthousiasme, ideen, empathie, tijd, of wat dan ook is. Jullie zijn gewaarschuwd! <:)