Reisverslag van Marieke Grondstra die in januari 2 weken in het kindertehuis verbleef.

“Als reiziger in India en bezoeker en mee-helper in het kindertehuis in Hyderabad heb ik me over een heleboel zaken verwonderd: onder andere dat Indiërs altijd de relatie aangaan met iedereen die ze ontmoeten; dat ze als samenleving als een constant communicerend netwerk fungeren - ze zijn altijd met elkaar in verbinding; dat ze ontzettend trots zijn op hun land; dat ze hun emoties niet of nauwelijks tonen; dat ze geen schaamte kennen wat betreft het uiten van hun nieuwsgierigheid; en dat ze totaal onbewust zijn van de impact van hun levensstijl op het milieu. Hetgeen me bovenal opviel en raakte was de onbaatzuchtigheid van de mensen. Een jongetje van het weeshuis, Rajesh, die zijn voet flink had bezeerd, zat op een gegeven moment buiten naast me terwijl de andere kinderen een spelletje speelden. Vanuit mijn ooghoek zag ik een paar andere, voor mij onbekende, kinderen langslopen met manden brandhout op hun hoofd. Er viel een tak uit de mand van een klein meisje. Voordat ik het goed en wel doorhad spurtte Rajesh als door een bij gestoken naar het meisje en legde de gevallen tak weer in de mand. Zonder iets te zeggen of te wachten op een bedankje rende hij op zijn gewonde voet weer terug naar ons bankje en deed alsof er niets gebeurd was. Ik vond het uitzonderlijk, en verwonderde me er tegelijkertijd over dat ik dit zo bijzonder vond. Want dit is toch hoe het hoort te zijn? Dat mensen elkaar helpen zonder er iets van terug te verwachten? Blijkbaar was dit in Nederland toch niet zo vanzelfsprekend en was ik verrast. Onbaatzuchtigheid en delen waren de toverwoorden die bleven hangen.”