Als mens op zoek naar het pad van de Buddha ervaar ik dat als lastig.

Waar word jij blij van?
Als ondernemer is het in mijn belang om zo goed en zo snel als mogelijk mijn onderneming te laten groeien. Dat vergroot mijn bereik en vooral de mogelijkheden. Met geld als brandstof, nooit als motor.

In je eentje met megalomane plannen ben je zeer beperkt. In samenwerking met anderen kun je symbiose vinden. Een oplossing is mensen in dienst nemen. De werknemer/werkgever relatie blijft echter aspecten van de oorsprong in zich dragen: een werknemer is een gepromoveerde slaaf. Zo heb ik in ieder geval mijn dienstjaren ervaren.

Samen werken begint met investeren, je moet elkaars taal (en de rest van de gebruiksaanwijzing) leren te begrijpen en vooral het vertrouwen moet gevoed worden. Stephan Covey leerde me over wederzijdse afhankelijkheid. Daar gaat veel tijd overheen voordat een relatie naar die staat evolueert en zelfs dan moet je oppassen dat je niet overvraagd. Hoe goed gevuld de emotionele bankrekening ook is.

Totdat er geld verdiend wordt, is co-creatie een prima oplossing. In dat verband blijft een voorzitter voor het momentum noodzakelijk.
Als de eerste facturen worden verstuurd, komt de verdeling pas concreet te spraken. Iedereen heeft trek en belangen worden stevig verdedigd. Zolang de bodem van de trog nog niet bedekt is moeten er als voorzitter afwegingen worden gemaakt.

Waar moeten de eerste inkomsten naar toe?
Opgebouwde schulden drukken zwaar op de balans en verdienen de meeste aandacht. Vervolgens zijn de investeringen aan de beurt. In de opstart fase zoek ik pragmatische naar mogelijkheden met de sneltste ROI, om later te verschuiven naar de lange termijn.

Mijn eigen beloning vind ik vooral in niet materiële zaken die ik langs mijn pad oppik. Mijn gezin heeft echter ook trek, gelukkig niet zo'n grote. Als slaaf verdiende ik meer per uur dan nu als ondernemer.

Wat is jouw ervaring?