Philips is voor het derde jaar op rij de meest favoriete werkgever van het land. Dat blijkt uit het Arbeidsmarkt GedragsOnderzoek (AGO) van Intelligence Group. Onder de beroepsbevolking zijn ruim 16.000 respondenten open ondervraagd over welke naam zij het liefst boven hun loonstrookje zien staan. Net als in 2005 en 2006 is Philips ook nu weer ´het mannetje´. Geen sappige of spannende uitkomst dus.

Wat ik persoonlijk wél spannend vind is dat de Belastingdienst en de NS de top 10 zijn binnengedrongen. Meteen ben ik benieuwd naar het ´waarom´. Wat zou de onderbouwing van de respondenten zijn?

Persoonlijk kan ik erg goed leven met de eerste plaats van Philips. Ik heb er mijn eerste afstudeerscriptie geschreven en heb in dat half jaar inderdaad ervaren dat het prettig is om voor het bedrijf te werken. Ik link dan ook zaken als persoonlijkheid, (internationale) ambitie, innovatie, hiërarchie, nationale trots, succes en carrière aan het merk Philips. Ik geloof ook dat respondenten zonder dergelijk werkervaring deze eigenschappen aan het merk Philips verbinden.

De Belastingdienst komt de top-10 binnen op plaats 8. Hulde aan S-W-H als je het mij vraagt. S-W-H is het bureau dat verantwoordelijk is voor de ´nieuwe´ campagne-stijl van de Belastingdienst. Ik ben er namelijk van overtuigd dat de eigentijdse tv-campagnes een groot aandeel hebben in de populariteit van de Belastingdienst als werkgever. Reclame gaat in deze dus verder dan het eigenlijke doel; het aankondigen van de jaarlijkse aangiften. Goede reclame is alles. Goede reclame is: actie-reclame, branding én arbeidsmarktcommunicatie in één.

Het verklaren van de 10e plek van de NS in de barometer kost me meer moeite. In mijn ogen vormen consumenten en werkzoekenden zich een beeld bij een merk op basis van contactmomenten. Contactmomenten met het bedrijf zelf (communicatie of gebruik van product/dienst) en met haar stakeholders (werknemers en klanten). Voor zover ik me kan herinneren liep er in 2007 geen spectaculaire reclamecampagne (naast ´opeens heb je het..´) van de NS. Dat zal de reden dus niet zijn. Ook de klanten van de NS die ik spreek, prijzen het bedrijf nou niet echt de hemel in, integendeel. Wat maakt de NS dan populair als werkgever? Volgens mijn theorie blijven de werknemers over. Zijn zij het dan die feilloos de, blijkbaar prettige, cultuur van de NS weten over te brengen?