Eens, het lijkt soms niet eens zo lang geleden, was er een duidelijke scheiding tussen riool journalistiek enerzijds en de beschaafde vorm van informatieverschaffing anderzijds. Vandaag lijkt deze scheidslijn af en toe flinterdun. En terugkijkend op een week van breed uitgemeten schandalen in de pers weet ik het zeker: privacy is dood, leve de social media. Alles over iedereen mag gedeeld en verschaft worden en soms begint het mij, als persoon met een beschaafde opvoeding in de rugzak, toch echt te duizelen. Ik vraag mij af wanneer het einde van deze vorm van collectief leedvermaak in zicht komt.

Sinds kort zijn IMF topman Dominique Strauss-Kahn, terminator Arnold Schwarzenegger en schoonzus Pippa Middleton wereldwijd aangeschoten wild. Het publiek kan openlijk “smikkelen en smullen” van details die de personen in kwestie maar al te graag gecensureerd zouden zien. Hordes “journalisten” gaan op zoek naar nieuwe, vooral sappige feiten. Vaak verkregen dankzij de snelheid van social media. Foto’s, huisadressen, “oude” vrienden die een boekje open doen. Het nieuws verspreidt zich razendsnel. We bevinden ons in een carrousel die ronddraait en weinig ruimte laat voor retrospectie en overdenkingen. Ik constateer ineens dat mijn dochter van 14 een heel ander acht uur journaal voorgeschoteld krijgt dan haar oudere broer op diezelfde leeftijd. Hoezo het journaal kijken is goed voor je algemene ontwikkeling? Welke ontwikkeling, welke beschaving? Als ouder zit ik er soms wat beteuterd bij te kijken.

Zoiets als “chique” censuur had toch ook wel wat. Waarom schijnen we met z’n allen zo belust te zijn op “pek en veren”? Het zal toch niet zo zijn dat we terug gaan naar het Wilde Westen? Ik zie steeds vaker de afbeeldingen uit de strips van Lucky Luke uit mijn herinnering weer opdoemen. Het plaatje van de zondaar gedoopt in de pek en besmeurd met veren. Met als ultieme vernedering de parade voor de saloon langs. We draaien er onze hand niet meer voor om. Ook niet in de "mainstream" journalistiek. Een zorgelijke ontwikkeling. We hoeven geen strips meer te lezen. De hele wereld is een stripverhaal geworden, met steeds andere helden en vooral heel veel boeven.

Ik snak in stilte naar een goede documentaire over het ontstaan van onze Westerse beschaving. Waarin uitgelegd wordt dat het hebben van een onafhankelijk rechterlijke macht een vorm van beschaving is. Dat het om de vijf jaar kiezen van nieuwe rechters door de heersende politiek dus geen goed idee is. Een documentaire die uitlegt waarom we gestopt zijn met het lynchen van verdachten van een misdaad. Waarin beargumenteerd wordt dat zelfs de grootste schurk recht heeft op een eerlijk proces. Ben ik een roepende in de woestijn?

Opvoeden is nooit voor watjes geweest. Maar de komende generatie van jonge ouders wacht voorwaar een behoorlijke klus. Onze kinderen zullen zich al vroeg moeten gaan realiseren dat social media naast een bron van nuttige informatie en vertier ook een aanslag zijn op je privacy. Naast het overwegend positieve sentiment rondom social media is zo nu en dan een kritische noot op zijn plaats. Zoals bovengenoemde publieke figuren hebben ervaren: je goede vrienden van vandaag zouden zomaar je slechtst gekozen vriendschappen van de toekomst kunnen worden.