Als westerling van boven de rivieren heb ik er niet zoveel mee. Ach hoe kun je jezelf toch programmeren.
Carnaval. Wat een vreemd fenomeen toch. Vanmorgen verscheen die weer. Een niet te onderdrukken glimlach op mijn gezicht. Loop je om zeven uur op station Utrecht zie je daar nog twee meiden uitgedost richting uitgang bewegen. Waarschijnlijk een stuk minder fit dan toen ze aan het Carnavals avontuur begonnen en zeker ook wat frisser…. Ik moest weer denken aan maandag avond. Wat een feest.

Vorig jaar heb ik het weer gewaagd om een avondje Carnaval te herontdekken. Door de goede herinneringen dit jaar ook maar weer een avondje. Een beetje schoorvoetend jezelf onderdompelen in de Brabantse gezelligheid. Even diep ademhalen en jezelf overgeven aan die andere wereld. Als je erin blijft helpt tegenstribbelen niet. Laat je meevoeren en zie alle rariteiten.

Grappig. De keuze hebben om even in een andere wereld te stappen. Identiteitloos (of juist met een andere identiteit) elkaar tegemoet treden. Vele onzinnige gesprekken, kortstondige ontmoetingen, oude bekenden, mooie verhalen en vooral lange herinneringen….oja… en een paar wazige plekjes binnen in je hoofd….

Ik zal niet meer zo snel zeggen dat het een belachelijk feest is waar ik niets mee heb. Ondertussen gaat er door mijn hoofd of er voor mij volgend jaar ook een tweede avond inzit.. pffff Ik zie weer wat beelden voor me… (Tja wat visueel ingesteld)….. En daar is tie weer!