Toewerkend naar de kerstvakantie van mijn kinderen doe ik nog allerlei klussen en klusjes die ik graag afgestreept wil hebben.Zo ook een bezoek aan de plaatselijke stomerij. Het lijkt er op dat er meer mensen met hetzelfde voornemen zijn, want de kleine ruimte staat bijna vol.
Zo staat er ook een mevrouw, een oma zo blijkt weldra, die ik van gezicht ken van het uitlaten van onze honden in het bos. Dus ik roep omdat ik haar naam niet ken: “Dag mevrouw van het witte hondje.” Ze vertelt me dat het hondje er helaas niet meer is en vervolgt dan: “U bent de mevrouw van die vragen. Ik heb al zoveel spellen gekocht en kado gegeven en ook gespeeld met vriendinnen en met mijn kinderen en schoonkinderen. Ik vind het zo leuk!
En u heeft ook een zorgintensief kind hè? Ik heb het artikel in de krant in het voorjaar gelezen. Één van mijn kinderen heeft ook een zorgintensief kind. En dat kost zoveel energie, vooral omdat niet beide ouders het kunnen accepteren.” Ik was benieuwd of ze ook het spel met Veertig Vileine Vragen voor Ouders van Zorgintensieve kinderen had gekocht. “Nee, dat heb ik niet gedaan, ik durf het niet aan mijn kinderen te geven, ik denk dat ze er niet aan toe zijn.” Wat jammer, juist omdat deze vragen vanuit persoonlijke ervaring zijn gemaakt bieden ze veel aanknopingspunten voor ouders met een kind met iets extra’s. Om te helpen in het proces van bespreekbaar maken en leren accepteren van je kind en de situaties die dat met zich meebrengt. En bovendien kun je zoveel leren van deze kinderen en zijn het gewoon je kinderen waar je van houdt. Met iets extra’s.”
“Dan wil ik ze toch graag kopen! Dan kan ik ze zelf lezen en misschien af en toe eens iets ter sprake brengen, want ik wil ze zo graag helpen. Het is zo’n lief kind." Ze liep met me mee om een spel op te halen.Mijn dag was goed, en niet vanwege de verkoop van een spel. Wat een lieve oma!