Van die bewustwordingsmomenten, die heb ik wel vaker tijdens het fitnessen. Zo ook afgelopen weekeinde…

Tijdens de ‘Crosstraining’ kijk ik naar één of ander programma. Bij een zielig plaatje is het commentaar: ‘dit is hartverscheurend’. ‘Hoezo? Dat vind ik helemaal niet!’ Mijn gedachten gaan meteen met me op de loop en ik bedenk het ene argument na het andere…

Ineens word ik me bewust van mijn frustratie. Ik ben boos. Maar waarom word ik boos? Wat wil ik niet voelen? Waar komt dat vandaan? Het is makkelijk om dan af te dwalen naar hoe ik dit zie in de wereld. Naar hoe anderen hiermee omgaan. Wat zij zouden moeten doen. En daarmee ga ik weer weg van mijn eigen gevoel. Gelukkig kan ik vandaag ook steeds weer bij mezelf terugkomen. En ineens wordt het me helder…

Ik ben Hervormd Gereformeerd opgevoed. Niet heel streng. Maar toch. Wat ik me herinner van mijn bezoeken aan de kerk (tijdens mijn pubertijd) is dat ik weinig begreep van wat de dominee vertelde, van hoe de bijbel werd uitgelegd. Ik begreep wel dat ik niet anders moest denken, me wel aan de regels moest houden. Als je je niet houdt aan.., dan... . Ik realiseer me nu dat mijn ouders weliswaar niet zo heel erg kerkgezind waren, ze zijn wel met de overtuigingen uit dat geloof opgegroeid en opgevoed. En als ik terugkijk naar mijn jeugd (en ook nu nog), dan herken ik de stelligheid van dat geloof in het gedrag van mijn ouders. Ook het vastzitten in die stelligheid. De controledrang daarbij. En vooral ook de angst die daarachter zit! Bang voor het onbekende, denk ik. En ik als kind heb meer dan eens gezien hoe mensen reageren op mensen die het anders doen…

Als kind wil je naar mijn mening gewoon gezien worden in wie je bent. En dus heb ik gedrag ontwikkeld vanuit de hoop om op dat gedrag gezien te worden. En dat lukt altijd! Als je je gaat afzetten wordt je gezien, zei het op een negatieve wijze. Maar de aandacht heb je. En als je gaat afstemmen op je omgeving (wat ik heb gekozen), dan wordt je daar heel erg op gezien! En lijkt het leven heerlijk te verlopen…

En nu sta ik dan hier. Gefrustreerd en boos omdat iemand iets heel stellig zegt. En ik wordt me bewust van de pijn die het me deed als ik als kind en als jongere niet gezien werd. De pijn van de stelligheid van mijn omgeving in hun mening en de pijn dat ik me onbegrepen voelde, omdat ik iets anders dacht. De pijn die ertoe heeft geleid dat ik ben gaan afstemmen, waarmee ik van mijn Zelf ben weggegaan, omdat ik de pijn als kind niet aankon.

Ik weet dat ik in mijn aangepaste gedrag dezelfde stelligheid en controledrang heb overgenomen. Dat mijn emotionele reacties dezelfde zijn als die van mijn omgeving toen. Ik heb het gewoon ‘ingeslikt’. Deze bewustwording maakt het weer wat helderder en brengt een deel uit mijn verleden verder aan het licht. En ik heb al vaak mogen ervaren hoe ‘verlichtend’ dat werkt. Nu nog de moed verzamelen om de pijn van toen nu als volwassene aan te gaan. Een mooie uitdaging voor mijn reflectie tweedaagse in september...

Ik heb weer een stukje van mijn ‘levenspuzzel’ kunnen vullen. Wat een mooie reis…