Stel je eens voor. Er was eens een verhaal. Een oud verhaal, ergens vergeten op een plank, eenzaam en verstoft. Gevangen in de boekenkast. Het kon alleen nog maar herhaald worden. Er kwam nooit een vervolg, of een verandering. Het lag vast. Het kon zich ook niet verbinden, want het liet zich niet meer aanpassen. Maar op een dag begon het heel hard te regenen. En de kelder waar de boekenkast stond waar het verhaal in lag, kwam helemaal onder water te staan. Het steeg zo hoog dat het helemaal tot aan de lippen van het verhaal stond. En langzaam aan begon het verhaal te verschuiven. Totdat het helemaal omringd werd door water en nog maar een ding kon doen: meedrijven met de stroom. Buitengekomen kwam het verhaal heleboel andere verhalen tegen. Sommige waren al delen van hun verhaal verloren. Die voegden zich samen met andere delen. Het werd een grote mengelmoes. En zo ontstonden er een heleboel nieuwe verhalen. Vermengd en verbonden. Met een gemeenschappelijke onderstroom. Het werden echte verhalen om sAAmen te Deelen. Het verhaal werd er heel gelukkig van. Hoewel het niet meer hetzelfde verhaal was. Maar dat gaf niet. Want ergens zat er toch een gemeenschappelijke kern. En daar ging het om.

Een goed verhaal begint met een beter gesprek. Of een goed verhaal leidt tot een beter gesprek. Uiteindelijk draait het in communicatie om het gemeenschappelijke verhaal. Om luisteren. Ook naar wat er niet gezegd wordt. Ik surf graag mee op de onderstroom en breng op onorthodoxe wijze de dialoog op gang. Om daarmee verbinding te leggen tussen individuen en/of groepen. 

Middelen zijn storytelling, interviews, teamcoaching, dialoogtafels, open space technieken, kritische vragen, humor en verbeeldingskracht. Doel is beter(e) begrip, inzicht, verbinding, aansluiting, kortom betere communicatie en samenwerking.