“En, ben jij al een boek aan het schrijven?”, vroeg iemand me laatst, een beetje cynisch. Ik moest lachen, want ik begreep wat hij bedoelde. Iedere zelfstandige schrijft tegenwoordig een boek. Want een boek is een goede marketing tool. Dan word je een vuurtoren. Een deskundige in je eigen niche en dat leidt tot opdrachten. Maar is dat wel waar, als ‘iedereen’ een boek schrijft? Hoeveel vuurtorens kunnen we aan?
Het is jammer dat ik niet goed ben in het bewerken van foto’s, anders had er bij deze blog een foto gestaan van een land vol vuurtorens om mijn punt te verduidelijken. Op een gegeven moment zie je het land niet meer door de vuurtorens. En als we allemaal vuurtorens zijn, welk doel dient dat dan? Wie vaart er nog over zee een haven binnen? Is er nog plek voor de laatkomers, of zijn alle plekken langs de kunst vergeven en heeft het dan geen zin meer om te proberen de echte vuurtorens te imiteren en kunnen we dus ophouden hun lezingen te volgen? Ik ben inmiddels een beetje verblind door al die lichtbakens.
Ik heb me laten vertellen dat je tegenwoordig in vier weken deskundig bent. Dat voelt een beetje als in het land der blinden is de eenoog koning. Een land der middelmatigheid. Maar de meeste mensen zijn uitgerust met twee uitstekend ziende ogen. Heerlijk om daar af en toe de horizon mee af te turen…
Ik ben geen vuurtoren. Mensen komen niet speciaal bij mij voor een specifieke dienst in een eigen niche. De een komt bij me voor het bedenken van een verhaal. De ander voor het organiseren van een evenement. De derde wordt blij van mijn gedachtes over bewustwording. Er zijn zelfs mensen die me graag horen zingen. Besluit ik te gaan focussen, word ik weer gevraagd om een webtekst te schrijven of een dialoogtafel te begeleiden. En dan hebben we het nog niet gehad over creatieve sessies en verhalenworkshops.
Ik vind het geweldig, want ik houd van afwisseling. Maar ja, het maakt me wel een beetje ongrijpbaar en dat is zakelijk soms lastig. Bedrijven zijn dol op schapen met vijf poten, totdat je zelfstandig wordt. Dan is het ineens niet meer geloofwaardig. Vanuit marketing snap ik het wel, je moet weten waarvoor je me kunt bellen. Dus ben ik nog steeds naarstig op zoek naar de grote gemene deler… Het bord op mijn voordeur.
Maar dan krijg ik weer een van de vele nieuwsbrieven binnen van een vuurtoren die perfect voldoet aan alle marketingregels. En dan krijg ik toch weer jeuk. Op een enkele positieve uitzondering na, vind ik de waarachtigheid vaak ver te zoeken. Om over de frequentie nog maar te zwijgen. Waarom werken dit soort brieven? Ik raak er alleen maar geïrriteerd van. Ik heb er ineens weer een probleem bij dat echt opgelost moet worden. Gelukkig, is daar de perfecte oplossing… Ik wordt er heel tegendraads en een beetje koppig van. Dan denk ik: “als iedereen een vuurtoren is, laat mij dan maar de zee zijn…” Met diepe gronden, golfstromen en golven. Wie wil, kan komen varen!
Jullie reacties zijn van harte welkom.
foto:
via flickr