Onlangs stuurde Lisa Portengen de link naar de documentaire Over de streep door via Twitter. Het is een documentaire over het Amerikaanse concept Challenge Day dat vorig jaar voor het eerst ook in Nederland toegepast werd. Ademloos heb ik zitten kijken, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Ongelooflijk hoeveel kinderen er steeds weer over die streep lopen.

Maar wat een prachtig eindresultaat. Compassie binnen een dag. Meer begrip voor elkaar en veel meer verbinding. Geen gepest meer en geen uitsluiting meer. Ineens wisten ze van elkaar wat er speelde in hun leven. En ieder kind had zijn eigen verdriet. En sommigen wel heel veel en heel groot. Schrikwekkend hoeveel kinderen zoveel leed al mee hadden gemaakt voor hun 16e levensjaar. Maar tegelijkertijd zag je hoe troostend het was om te zien dat ze niet de enige waren die verdriet kenden. Het maakte minder eenzaam.

De dag begint met de stelling “Als je me zou kennen, dan zou je weten….” Het is een zin die na blijft dreunen. Een zin die waanzinnig veel verschil maakt wanneer hij wordt afgemaakt. Vooroordelen sneuvelden bij bosjes. Houdingen werden doorgeprikt en inlevingsvermogen werd gestimuleerd. Aan het eind van de dag was er verbinding.

Wat zou er gebeuren als we onszelf veel makkelijker laten kennen? Zou het ook werken op de werkvloer? We worden niet geacht te praten over onze ellende. Maar het is wel vaak iets dat ons gevormd heeft tot wie we nu zijn. Natuurlijk hoef je niet in je ellende te blijven hangen. Maar toch ben je vaak getekend door het verleden. Zitten we nog vast in patronen om onze pijn en tekorten te verzachten. Wat zou er gebeuren als we het gewoon konden laten zien?

Als je mij zou kennen dan zou je weten dat ik anderen niet graag tot last ben, maar snel denk dat ik dat wel ben. Dat ik het daarom moeilijk vind om te vragen. En dat ik gemakkelijk over mijn emoties praat, maar het moeilijker vind om mijn gevoel te tonen. Je zou weten dat ik de lat voor mezelf heel hoog leg. En soms ook naar anderen. Je zou weten dat ik als je eenmaal een plek in mijn hart hebt veroverd, je daar nooit meer uitkomt. Wat je ook doet en hoe het soms ook lijkt. Je zou weten dat ik vaak beter voor anderen zorg dan voor mezelf. Maar dat als ik dat te lang doe, dat tot boosheid, frustratie en verdriet leidt. Maar dat dat steeds minder wordt. Je zou weten dat ik hooggevoelig ben en een groot inlevingsvermogen heb. Dat compassie voor mij een groot goed is, maar dat ik niet roomser ben dan de Paus. Ook zou je weten dat ik een beelddenker ben met een goedontwikkeld talig vermogen. Dat mijn hoogste doel is in alle openheid en liefde in de wereld te staan én daarbij de grenzen van mijn mens zijn te kennen, te accepteren en te handhaven.

Als je mij zou kennen zou je weten dat ook ik wel een paar keer over een lijn zou lopen op een Challenge Day. Net als jij waarschijnlijk. Bijna niemand komt zonder kleerscheuren door het leven. Het hoort erbij. Met sommige lijnen probeer ik nog steeds vrede te krijgen. Misschien jij ook wel. Momenteel liggen er een aantal losse eindjes als spaghetti op mijn bord. Ik ben niet die lijnen, maar ze hebben me wel voor een deel gevormd. Maar voor een deel ook bedekt wie ik ben. Als je me zou kennen, dan zou je weten dat ik graag buiten de lijntjes kleur en er naar streef je te laten zien hoe het bord eruit ziet, maar daar wel een aantal drempels voor over moet, die gelukkig wel lager aan het worden zijn. Als je me zou kennen, dan zou je weten dat ik net als ieder ander graag gezien wordt, maar dat ik je wel vraag goed te kijken.

Als ik jou zou kennen, wat zou ik dan weten?