Onlangs postte Sanne Roemen een
filmpje van Bureau Nien, dat me inspireerde tot een nieuwe blog. Sanne heeft het daarin over het 'niet weten'. Dat deed me denken aan een ervaring van mij met niet weten. Een verhaal dat al heel lang in het vat zit, maar er nu eens uit mag komen. Een verhaal dat ik best eng vind om te vertellen.
Een jaar of vijf geleden volgde ik een opleiding tot Sound Healer (dat dit voor veel mensen heel zweverig klinkt, is de reden dat ik dat nauwelijks durf te vertellen, en ik hoop dat deze term niet meteen reden is om af te haken). Ik was daar in gerold nadat ik een avond esoterische zang had meegemaakt bij Chris James. Hoe ik daar terecht was gekomen, kan ik me niet meer herinneren, maar wel dat het een bijzondere avond was. Chris was in staat om binnen 10 minuten en volle kerk zuiver drie stemmig te laten zingen. Ik vond het magisch. Ik ben gek op zingen en wilde daar eigenlijk altijd al wat mee. Ik zag mogelijkheden. Dus begon ik aan de eerste week van de opleiding.
Daar leerde ik onder andere dat er iets bestaat als een groepstoon en zelfs een lied. Als we iets met de groep moesten doen, bleek steeds weer dat verschillende mensen dezelfde toon in hun hoofd hadden en soms zelfs al dezelfde melodie. Heel bijzonder.De eerste week smaakte naar meer en voor de volgende week vertrok in naar Engeland. Ik leerde boventonen zingen en had hele bijzondere meditatieve momenten. Ook ervoer ik daar voor het eerst een echt stiltemoment. We schreven onze eigen teksten en zongen in harmonie. Het was een heerlijke week en ik besloot terug te komen voor de derde en laatste week.
Die derde cursus vond plaats op een fantastische plek in de buurt van Londen. Het was begin van de zomer en alles stond prachtig in bloei. Er was veel ongerepte natuur en tijdens een ochtendwandeling troffen we zelfs een vos aan. Maar tijdens deze week was er wat anders dan anders. Chris was, in mijn ogen, nogal beïnvloed door een vriend van hem, die vanuit zijn hart zou leven en meer zielenwijsheid zou bezitten dan wie dan ook. Ik vind vergelijkingen vaak een beetje ingewikkeld en was op mijn hoede. Het werd desondanks een prachtige week met hele mooie ervaringen, totdat alles in mij volledig in de war werd geschopt.
Ik had tot dan toe een aantal zelfontwikkelingstrajecten gevolgd met meer of mindere spirituele kanten. Zo had ik onder andere een NLP-diploma behaald. Bij de meeste trainingen had ik het gevoel gehad dat ze me dichter bij mezelf hadden gebracht. Chris keurde echter al deze methodes af, omdat ze niet vanuit het hart zouden komen. Bij Chris was het ‘either healing or harming’ en ‘divine or evil’. En de door mij gevolgde trainingen waren evil. En ik begrijp (nu) denk ik wat hij bedoeld, ik ben alleen niet zo dol op de gebruikte bewoording en het zwart/wit denken. Ik zie het wat genuanceerder allemaal en ik heb meer met en/en. Overigens zou strikt genomen zijn training ook ‘evil’ zijn, omdat hij teveel leunde op de informatie van zijn vriend. Maar goed, daar gaat het allemaal niet om, want mijn punt nu is het effect dat het allemaal op mij had.
Ik was volledig in de war. Er was zo hard aan mijn boom geschud dat ik niet meer wist wie of wat te geloven. En ik geloofde helemaal niets meer. Ook Chris niet. Toch was ik wel wat zenuwachtig geworden van al die dingen die’ harming’ zouden zijn. Ik besloot echter om die manier van denken en oordelen over boord te gooien en gewoon te doen waar ik zin in had en te gaan vertrouwen op mijn eigen systeem om me de weg naar wat goed is voor mij. Dus gewoon weer chocolade, alcohol en gluten. Melk stond allang niet meer op het lijstje en bleef eraf.
Een ding stond als een paal boven water: geen ‘waarheid’ van anderen meer, maar eigen onderzoek en inschatting. Dus gooide ik al mijn spirituele boeken weg en meditatieve muziek met helende intenties kwamen er, totdat ik mijn eigen kompas zou vinden, niet meer in. En voor een tijdje was het leven even lastig, want het ontbrak me totaal aan iedere vorm van houvast. En daar was ik toch altijd wel heel erg dol op geweest! Maar niet lang daarna kwam ik een kennis tegen die ik kende van een andere training. Ik vertelde hem mijn verwarring. Hij keek me aan en vergrootte alleen maar mijn verwarring met zijn opmerking: “Anne-Kee, heb je enig idee hoe mooi je nu bent? Jij voelt je verward, maar volgens mij ben je dichter bij jezelf dan ooit.” En uit zijn woorden (die ik niet allemaal heb weergeven) begreep ik dat het niet weten, je toegang geeft tot je essentie, je hoogste staat van zijn. Niet weten is vrijheid. Dan ga je ervaren in plaats van oordelen, begrijp ik nu, weer een aantal jaren later.
Maar het vergt moed om niet te weten. Niet te willen weten. Iets in mij heeft een enorme drang om de waarheid te kennen. Wetende dat die waarschijnlijk niet bestaat. In het leven is er niet een waarheid. Mijn vraag blijft echter toch, is er een universele waarheid? En kunnen wij die kennen? Misschien zou ik ‘m gekend hebben, als ik toen de moed had gehad om door mijn verwarring heen te ademen en ‘m gedachteloos te omarmen. Als er al een universele waarheid is, dan vermoed ik dat deze niet in woorden is te vangen. Alleen in de ervaring.
Daarnaast heb ik gemerkt dat ik het heel lastig vind om te leven zonder verhaal. Hoewel ik wel de ervaring al had, dat je je niet hoeft vast te houden aan je verhalen. Je kunt spelen met je eigen verhalen. Ooit schreef ik in mijn dagboek: 'De waarheid van vandaag is de halve waarheid van morgen'. Juist dat spel, was mijn motivatie om verhalenverteller te worden. Omdat als je kunt spelen met verhalen, je ook makkelijker tot verbinding kan komen en dus makkelijker samen kunt delen. Overigens vond ik in die periode in één verhaal nog steun. Dat was in het verhaal Siddharta van Herman Hesse. Net als Siddharta besloot ik dus het esoterische los te laten en het leven te leven met al zijn licht en duisternis, ofwel dualiteit.
Nu een aantal jaren later, begin ik steeds meer de moed te vinden om niet te weten. Hoewel ik ervaar dat er in het niet-weten een ander soort weten ontstaat. Een weten dat zich lastig in woorden laat vatten. Een deel is ‘lost in translation’. Maar toch is dat denk ik het spel dat we hier met elkaar spelen. Het ego is er om zijn eigen vertaling aan deze woordenloosheid te geven. Daarmee wordt de essentie een beetje geweld aangedaan. Maar dat is niet erg, zolang we de vreugde van deze pogingen kunnen erkennen en het niet zien als meer dan een poging en daarbij niet op de stoel van ‘God’ gaan zitten en goed en slecht ten tonele brengen. Volgens mij wordt het leven dan als een dans, die ontstaat vanuit de essentie, maar alleen kan ontstaan door de verschuiving van balans. Maar dat is dan weer een waarheid….
Het filmpje waarin Sanne het heeft over het niet-weten, inspireerde me tot dit verhaal, omdat in dat verhaal het niet-weten uitnodigt om samen te gaan ontdekken. Samen spelen, samen delen. In samenspel komen tot flow en zo een nieuwe waarheid misschien wel de kans te geven om geboren te worden. En dat klinkt als muziek in mijn oren.