Tijdens de Kertstmarkt was er de gelegenheid om mee te schrijven aan een sprookje. Een aantal mensen heeft dat enthousiast gedaan, met hij is nog lang niet af. Dus hierbij de oproep om mee te schrijven.


Het was een heldere nacht. Overal vonkelden stralende sterren aan de hemel. Uit het Oosten waaide een stevige bries. Het was de wind van verandering. Altijd als die waaide was er een bijzondere gebeurtenis op komst.
Carlos voelde zich onrustig. Dat had hij wel vaker bij dit soort nachten. Hij stond op en liep naar het raam. Hij keek naar buiten en zag in de tuin een vreemde schaduw in het maanlicht. “Irene!”, schoot door hem heen, en zijn eenzame hart sprong op. Maar zijn hoofd verwierp de vreugdevolle gedachte onmiddellijk. Kapitein Jonas was immers glashelder geweest…
Irene, dat kon echt niet. Zij zou niet meer terugkomen. Op haar laatste reis had ze immers besloten zoiets nooit meer te doen. Maar in deze bijzondere nacht zou alles mogelijk kunnen zijn.
Op dat moment leek de schaduw te bewegen. Opeens was Carlos weer in het nu. De spanning van het moment was voelbaar in zijn lichaam. Zijn benen wilden niet bewegen, zijn hoofd bonsde.
Opnieuw bewoog de schaduw, nu de andere kant op. Drie ogen. Zag hij nu daadwerkelijk drie ogen?
Een waarlijk wezen doemde op uit de duisternis. Het was een figuur dat zo uit een mythologisch verhaal leek te komen. Carlos huiverde even, maar dacht toen, eventjes, de ogen van Irene in de drie ogen te herkennen.
Maar net toen hij aan die drie ogen begon te wennen, die allen een andere kant op keken, zag hij iets blinken. Het bleek een van de gouden tanden te zijn van een ander hoofd van datzelfde wezen. Carlos kneep zijn ogen dicht en sperde ze vervolgens weer wijd open. Zijn nek deed zeer, hij draaide zijn hoofd, zijn schouders. Zijn linkerhand strekte zich langzaam uit naar…
Terwijl Carlos zijn linkerhand verder en verder strekte richting het wezen met de drie ogen en de blinkende tand, zag hij zichzelf ineens in de auto zitten. Hij was op weg naar Amsterdam en kwam op de A1 in de file terecht. Terwijl hij wacht, kijkt hij in de auto naast hem en ziet een kind met grote ogen dat hem aankijkt en naar hem zwaait. Ze blijft hem nakijken als ze weer verder rijden. Het raakt Carlos diep in zijn hart. Hij voelde echt contact. “Ik heb net contact gemaakt met een zielsverwant, een lichtkind”, hoort hij zichzelf denken en vindt het een vreemde gedachte. Maar het voelt goed.
Waarom moest hij hier nu ineens aan denken, terwijl hij oog in oog stond met dit tweekoppig monster met blinkende tand en drie ogen? Zou dit wezen ook een lichtkind zijn? Of… is dit het kind van Irene? Plots greep het wezen de linkerhand van Carlos vast en vroeg: “Heb je een vuurtje voor me?” “Hoezo, je bent toch een lichtwezen?”, antwoordde Carlos. “Dat klopt”, antwoordde het lichtwezen, maar ook lichtwezens hebben van tijd tot tijd wat warmte nodig.” Carlos begreep dat, maar had nog even moeite om in dit monster echt een lichtwezen te zien, maar greep uiteindelijk in zijn zak en…