Een paar weken geleden al, zou ik eigenlijk een update geven van hoe het staat met CoDivers, een netwerk in ontwikkeling van jonge ondernemers met een arbeidshandicap. Maar de berg voelt groot. Zo groot, dat het in mijn hoofd de afgelopen weken op veel vlakken beperkt is gebleven tot een grote stroom aan ideeën en mogelijkheden, van doelstelling tot doelgroep. Fascinerend is hoe dat komt. Misschien wil ik het niet graag genoeg en pak ik niet door? Misschien is het de angst dat het project mislukt, omdat er onvoldoende animo blijkt of zelf geschapen verwachtingen niet kunnen worden waargemaakt? Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat ik te graag zelf de controle zou willen houden over het proces of dat ik niet weet waar ik eigenlijk moet beginnen en hoe? Waarschijnlijk is het een combinatie van al deze dingen. Zonder twijfel ben ik niet de enige die tegen dergelijk ongemak aanloopt. Alle begin is moeilijk zeggen we dan. Dat is precies de reden waarom ik dit allemaal vertel. Om ervan te kunnen leren.

Moet ik wel zo open zijn over mijn eigen zoektocht naar talenten en kwaliteiten? Ik weet niet. Immers, steeds meer raak ik goed bekend met mijn talenten als Stoute Vragensteller die daarmee voor een frisse blik en verbindingen zorgt. Maar doen alsof ik alle antwoorden heb is ook geen optie. Vandaar dus toch dit verhaal over succes, dat daarmee ook gelijk over falen gaat.

Succes wordt door het woordenboek Van Dale omschreven als een goede uitslag; geluk of bijval. Auteur en publicist Malcolm Gladwell zegt hierover in zijn boek Uitblinkers: “[Succes] is niet uitzonderlijk of mysterieus. Het is geworteld in een web van voordelen en erfenissen, sommige verdiend, sommige niet, sommige zelf vergaard en sommige zijn puur geluk.“ En dat is zoals het is: ik heb enorm veel geluk gehad met een erfenis waardoor ik in staat was als verslaggever naar de Paralympics in Sydney te gaan. Daar ontdekte ik een talent: verhalen maken met impact. Voor het eerst ook stond ik op eigen benen. Inclusief de bij de bagage inbegrepen lichamelijke beperking. Tegelijkertijd heb ik veel moeite met het vervolg van mijn carrière. Zowel in werk als opleidingen heb ik vaak meegemaakt dat ik ergens aan begon zonder te volharden. Zonder door te gaan, zonder het de tijd of een kans te geven. “Houd ik het wel vol? Kan ik het wel (aan)? Is dit wel waar mijn hart ligt?”, dacht ik vaak, denk ik vaak. Dat is deels zo’n erfenis. Eentje waarvoor ik niet meer kan weglopen. Ik kan niet meer doen alsof het hebben van een lichamelijke beperking en de bureaucratie die je erbij cadeau krijgt altijd bijzaak is. Denk aan vervoer dat altijd hapert, of zorg die niet functioneert, of een voorziening die niet komt ondanks aantoonbare noodzaak. Ziekenwerk zo begreep ik later van goede vriendin Anne-miek Vroom.
Ik kan niet doen alsof een opleiding op het pemperende speciaal onderwijs zoals ik dat heb ervaren en omringd zijn door beschermende professionals ‘uit het veld’ ,niet enorm bepalend zijn voor mijn neiging tot twijfelen, niet kiezen, en tegelijkertijd voor mijn bewijsdrang.
Ook ik wil die befaamde 10.000 uur halen :-), maar dan moet je wel weten waar je talent ligt en hoe je als autodidact vormgeeft aan je ontwikkeling. Gave mensen en technologie genoeg om dat allemaal te ontdekken. Dat lukt steeds beter. Zo weet ik nu dat ik niet zozeer Social Media adviseur ben die droomt van branding, kanalen en dashboards, maar iemand die organisaties, of liever: mensen in Zorg en Welzijn in beweging brengt, helpt te leren denken in netwerken. Maar het gaat niet daar om, maar om zelfvertrouwen. Dat moet ik soms zoeken. Ook nu, wanneer ik de zoveelste versie van dit verhaal schrijf. Heb ik het goede gedaan?

Die kwetsbare onzekerheid is allemaal geen wonder, als ik terugkijk op de presentatie hieronder die ik eens hield voor docenten van het Instituut Bewegingsstudies van de Hogeschool Utrecht. Je kunt de aantekeningen die erbij horen lezen om een beeld te vormen van het verhaal dat ik bij de plaatjes vertelde. Het verhaal van een carrière met grote gaten in het pad.


Tot slot: Of voor iedereen het verhaal even duidelijk is weet ik niet. Zeg het, stel vragen. Maar wat ik wel weet is dat ik hoop dat het een discussie mag worden over anders kijken naar leren en werk. Over ruimte voor diversiteit en talent. Ondertussen bouw ik graag samen met anderen verder aan CoDivers, want dat netwerk zal er komen. Daarover meer in een aparte blog.

Maar nu alvast dank aan de andere aanstichters: Marcel van Unen en Daan Schieman en natuurlijk aan Seats2Meet voor de blijvende stimulans.