Afgelopen weekend hadden mijn vriend en ik een logeetje, een peuter van drie jaar met een weergaloze fantasie! 's Middags had ze bedacht dat wij met zijn tweeën speelden dat we allebei naar ons werk moesten. Haar knuffels en twee schuimblokken van mij, stelden de 7 gezamenlijke kinderen voor. Zij moesten naar de chrèche en we zouden ze na ons werk weer ophalen. Het regende en dus deden we onze regenpakken aan: (stel je tijdens het lezen voor dat we de bijpassende bewegingen maakten) de regenbroek, de jas, capuchon ging op en we deden regenlaarzen aan. Aan het einde van de dag vond hetzelfde ritueel plaats, het regende nog steeds.

De volgende dag was het geen weekend, er moest weer gewerkt worden: ditmaal scheen de zon en wat schetste mijn verbazing? We deden ons zonnepak aan! Hilarisch!

Zo simpel, zo puur! Het waren 24 uren met een grote concentratie van eenvoud en van mindfulness. Ik was, net als ons logeetje, alleen maar in het hier en nu te vinden. Heerlijk en ook intens. Daarmee ook vermoeiend. Zo was ik heel bang dat ik niet wakker zou worden van haar gehuil, als ze zou moeten huilen 's nachts. Na ieder uur op de klok te hebben gekeken en dus geen oog dicht te hebben gedaan, merkte ik om zes uur 's ochtends dat haar huil niet te missen was. Zelfs mijn vriend, die normaal gesproken door álles heen slaapt, schrok wakker.

Het is bijzonder om zo teruggeworpen te worden op moeder natuur: volledig in het hier en nu zijn en 's nachts de verantwoordelijkheid en daarmee een lading hormonen voelen in mijn lichaam, alsof er een schoolbus joelende kinderen werd losgelaten in een dierentuin. (Die dierentuin zou in dit geval Emmen niet zijn geweest, want blijkbaar ontlokt dat park op dit moment geen gejoel van kinderen.) En het was zoals het was: ik kon deze situatie volledig mindful ervaren. Het was zo dat ik niet kon slapen, het mocht er zijn...

En toen ik het vrouwtje na de huilpartij bij ons in bed nam, verdween de vermoeidheid als sneeuw voor de zon: ze sloeg haar kleine armpjes op mijn nek en al sabbelend op haar speen, werd ze rustig.
Prachtig om het vertrouwen, de overgave, de mindfulness en de puurheid van zo'n wezentje te mogen ervaren...

Hmm, ik voel iets rammelen... wat zou dat nou zijn? Iets in mijn buik...
Ahhh, moeder natuur laat een berichtje achter. Ik zeg haar vast terug: "het komt wel..."