Op 26 mei 2007 leerde ik Norman kennen dankzij het geluk dat hij had kostenloos gebruik te kunnen maken van internet op de universiteit van Kampala. Althans indien de Universiteit Internet had, of beter budget om de kosten te betalen, wat zelfs voor een Afrikaanse universiteit niet altijd vanzelfsprekend is. Norman heeft de verantwoording oplossingen te zoeken om zijn dorp Bunabumali aan te sluiten op de 21e eeuw. Zelf had hij het idee een nieuwe school te moeten bouwen en had daarvoor het bekende, door NOG's verzonnen businessplan model gebruikt. dat uitging van financiering door donoren.

Hij had zijn hoop gevestigd op een online vrijwillgers netwerk waar honderden mensen als hij de indruk werd gegeven dat door zich aan te sluiten dromen gerealiseerd zouden worden samen met westerse vrijwilligers. Hard was de realiteit toen ondanks verwoede pogingen een on-line presence te realiseren, Norman keer op keer werd afgewezen. Daarop besloot ik in te grijpen en een gratis internet netwerk voor hem op te zetten om meer internationale aandacht voor Bunabumali en haar bewoners te creeren. VillageTalk (VT) was een feit. De bedoeling is dat Bunabumali model gaat staat voor een andere kijk op ontwikkeling, niet uitgaande van mijn belang, maar dat van van de plaatselijke bevolking. Norman gaat dus aantonen wat er werkeijk nodig is. en tegen welke obstakels hij aanloopt.

Dat was mijn vertrekpunt. Ik wit niks van Bunabumali, had geen ervaring met het on-line coachen van mensen die ik nog nooit had ontmoet en geen budget om daar waar noodzakelijk te faciliteren als Norman in accute (soms financiele) problemen kwam. Anderhalf jaar hebben we dageliks vele uren zitten chatten via GTalk, een ideale oplossing waar mee je ook gratis kunt bellen, al is dat er eigenlijk nooit van gekomen omdat normaen in een computerlab zit met tientallen collega's. Grootste voordeel van GTalk is het automatisch archief, waar mee we zonder er zelf aandacht aan te hoeven besteden een volledige transcritpe hebben van alles wat we hebben besproken. Zeg maar de onbewerkte vergaderverslagen van de 2e kamer).

Ik ontdekte zo spelenderwijs wat de werkelijke problemen waren, bedacht wat ik noem "gekke Henkie" scenarios, gebaseerd op logisch denken en slim Googelen. Iedere chat leverde wel weer feedback die gebruiklt werd om mijn hobby oplossingen te verfijnen en vormden de basis voor mijn gesprekken met organisaties die eventueel zouden kunnen bijdragen aan een definitieve oplossing.

Waar begin je als je ogenschijnlijk niks hebt? Geen geld, geen gereedschap, geen schoolmaterialen, vaak geen eten, geen bankrekening, geen medewerking, wantrouwen jegens de Ugandeese overheid, maar wel een ongekende ambitie om CHANGE to tot stand te brengen in een wereld die daarvan eigenlijk niets wil weten (een fenomeen dat unverseel is). Dat is de uitdaging van de Cheetha Generation waar Norman een schoolvoorbeeld van is.

Onze NGO /Ontwikkelingshulp benadering staat mijlen ver af van deze omstandigheden. Het allerlaatse wat hier leidend zou moeten zijn is de verplichting om te voldoen aan de mission statements van westerse organisaties die een werkwijze opdringen uitgaande van heel veel geld, dat onbereikbaar is voor mensen als Norman, die hun eigen agenda hebben die haaks staat op ontwikkelings doelstellingen. Dat is tegelijk de verklaring van waarom Norman, en met hem vele cheeta's, steeds weer de deksel op zijn neus krijgt.

Hoe kun je businessplannen in drievoud per post naar een NGO sturen als je geen geld voor pen en papier hebt. Hoe kun je zonder geld zelf een NGO status organiseren (zodat de westerse donoren in hun eigen land tax exempt status krijgen) terwijl niemand je echt helder kan uitleggen wat daarbij komt kijken, laat staan waar haal je geld vandaan om ambtenaren om te kopen om de juiste stempels te krijgen. Hoe leg je een donor organisatie uit hoe je de inklaring van gedoneerde goederen kunt garanderen in een land waar de ambtenaren die zelf geen salaris ontvangen een deel van deel de goederen zal achterhouden omdat ze zelf ook geen cent te makken hebben.

Er ging voor mij een nieuwe wereld open, want ook ik, met de wetenschap van nu, betrapte mezelf regelmatig op het stellen van totaal absurde vragen. Maar ja, wat wist ik. Ik had niet meer dan die paar vergeelde fototjes waarbij ik iedere keer opnieuw tranen liet rollen. die eenzame jongen op een bijna weggespoelde brug en de nog jongere kinderen waarvoor Norman de verantwoording had, inmiddels 120, ergens in de bush in Uganda. Geen wegen, geen electriciteit etc.

Tot april 2008 had er nog nooit een buitenlander in bunabumali gelogeerd. Maar als een moderne Albert Schweizer was daar ineens Corry van Action Hero Network om de kinderen te leren hulahoopen en te leren hoe je een hangmat kunt maken.

Hoe betrouwbaar was Norman eigenlijk, want is ontwikkelingsgeld moet natuurlijk wel goed terecht komen. Af entoe een kleine bijdrage in noodgevallen is wat anders dan veel energie steken in een grootschalig project wat Bunabumali bleek te gaan worden.
Gaandeweg leerde we elkaar beter kennen en heb ik er alle vertrouwen in dat het bij Norman wel goed zit m.b.t. betrouwbaarheid. Echter, dat zegt nog helemaal niets, want mijn vertrouwen heeft geen enkele waarde bij de instanties die ervoor kunnen zorgen dat Norman zijn droom kan realiseren.

Met Arend Jan Boekenstein van de VVD vraag ik me af hoe het anders kan tegen minder geld uit het het westen. Ik denk dat zijn visie een interessant basis vormt voor een nieuwe discussie waarbij we ons inderdaad moeten afvragen of het adagio van ah... er is een probleem, wat erg, hier is zoveel miljoen als je doet wat ik zeg, nog van deze tijd is.

Een paar honderd KM van Bunabumali ligt Sauri, het proef project van Geoffry Sacks van The Earth Institute. Een ambitieus, miljarden kostend initiatief van de UN en MIT, waar een soort Utopia wordt gecreerd volgens vusitdikke rapporten, geschreven door westerse specialisten die daarvoor vette consultacy salarissen hebben ontvangen.
Gelukkig wordt er vooruitgang geboekt en veel de Sacks theorie blijkt te kloppen. De essentie echter niet, want ondanks zijn achtergrond en medewerking van honderden professionals in een paar dorpen ontbreek de essentie. Het geld dat in de begrotng is opgenomen dat essentieel werd geacht Sauri tot schoolvoorbeeld van het oplossen van het armoede vraagstuk in de wereld te maken (Millenium Development Goals.).

Het geoormerkte geld van donoren en de medewerking van NGO's is uitgebleven. Wat tot nu toe wel gewerkt heeft zijn de (financiele) bijdragen van de plaatselijke bevolking. Laat dat laatste nu de basis zijn van mijn VillageTalk benadering die vanaf volgend jaar gaat bewijzen dat geld niet het probleem is. Althans niet beschouwd vanuit westers perspectief. Welkom bij de Virtual VillagePump.

Nog dit jaar gaan er 2 Naides naar Uganda, waarmee Bunabumali de beschikking krijgt over schoon drinkwater, LED verlichting, zonne energie en een internet verbinding. Vanaf januari kun je vanaf de virtual villagePump 24 per dag live volgen hoe Norman zijn bakkerij tot een commercieel succes maakt, hoe het gaat met de Buna chicken en de geiten die tijdens onze brainstrom sessies in Bunabumali zijn beland. Wat de buitenlandse bezoekers (momenteel zijn er 9 van normans vrienden uit Noorwegen) zo alemaal meemaken op hun werkvakantie. Je kunt de kinderen helpen met hun huiswerk en je kennis delen met trotse Afrikanen, net als jij en ik. Een paar maanden geleden maakte journaliste Sienna Antsis een indrukwekkende reportage aan haar bezoek aan Bunabumali.

Ook zul je live meemaken wat de gevolgen zijn als muren van huizen plotsklaps midden in de nacht instorten, zoals een paar weken geleden) Je ziet hoe president Museveni op verkiezings toer komt beloven dat er als hij voor de zoveelste keer wordt herkozen ervoor zal zorgen dat er stroom in Bunabumali komt (een belofte die hij waarschijnlijk overal herhaalt).

Kortom, de virtual VillagePump, een kroniek van het dagelijks leven in gewoon Afrikaans dorp in ontwikkeling, waar je zelf een verantwoorde bijdrage aan kunt leveren. Verantwoord, omdat we er eigenlijk niet zijn en de mensen zelf alle problemen oplossen. En het leuke is dat het eigenlijk bijna geen geld kost ;-). Wel wat medewerking om vernieuwing te faciliteren en een een steuntje in de rug in tijden van nood. Dat hebben we allemaal op zijn tijd nodig tenslotte. Hiermee kunnen we wellicht ontwikkelingshulp in de huidige vorm vervangen door facilitatie.

Ontwikkelingshulp nu is net als een bank. Als je het niet meer nodig hebt gaan de krediet kranen open. Met de Virtual VillagePump gaan we laten zien hoe je die situatie bereikt. "Against all odds"

Voor meer informatie kijk op:

* The Bunabumali Chronicle
* De geschiedenis van the Virrual VillagePump tot nu toe
* facebook


De volgende blog gaat over wat in hemelsnaam een Naiade is en hoe dit gaandeweg de backbone is geworden van het VillaPump concept. Geen project, maar een kijk op ontwikkeling vormgegeven door de mensen zelf. Mischien dat de bestaande hulp initiatieven t.z.t. worden uitgenodigd te participeren in VillageTalk, maar dan op onze condities, die van de Afrikaan dus.