Vanaf 2009 bestaat het CWI niet meer en wordt de dienstverlening in het kader van bezuinigingsmaatregelen aanzienijk ingeperkt vanaf het werkplein. De eerste reactie van velen zal zijn dat dit een ongehoorde maatregel is. Als je echter bedenkt wat de achtergrond van de verandeingen is dan ontstaat een heel ander beeld maar daarmee tegelijk een heel nieuw probleem.

Een test op kleine schaal een aantal jaren geleden wees uit dat indien de dienstverlening werd terug geschroefd, 18 % meer werklozen een baan vond dan bij volledige dienstverlening. Aucccch!

Voor de werkloze is dit op zich goed nieuws want in theorie zou je dus veel minder lastig gevallen moeten worden met onzinnige services en vernederende behandeling. de vraag is echter of we in de praktijk inderdaad meer vrijheid zullen krijgen. Daar ben ik vooralsnog niet positief over. De kans is erg groot dat  de hudige structuren, achter de schermen, hoewel overbodig, nog gewoon overeind zullen blijven en dat is een dodelijke mix.

We weten allemaal hoe moeilijk verandering is, zeker wanneer de werkgelegenheid van medewerkers op het spel staat. De natuurlijke refelx van veel mensen zal dus zijn ongeacht de veranderingen zo lang mogelijk vasthouden aan de bestaande situatie. Voor de werkloze ontstaat zo een merkwaardig vacuum, want ook hij of zij wordt ongevraagt deelgenoot van een verranderings process waarop geen invloed mogelijk is. Je hebt ten slotte te accepteren wat de mensen in een machtspositie je vertellen.

De oplettende werkloze zal zich dus moeten verdiepen in de nieuwe rechten en plichten, om te voorkomen dat zijn/haar positie in gevaar komt door ambtenaren die nog bezig zijn met de rouwverwerking, veroorzaakt door de nieuwe realiteit. In beginsel zou alles eenvoudiger moeten worden, en daar ligt nu juist het grote gevaar. Veranderingsprocessen zitten vol valkuilen en onzekerheid. De komende jaren wordt het er dus niet eenvoudiger op, tenzij we zelf goed de vinger aan de pols houden en vanuit onze eigen kracht de dialoog met het uitkeringswezen aangaan, niet vanuit een slachtoffer positie zoals nu vaak onbedoeld, maar als gelijkwaardige partners, hoe frustrerend dat ook zal zijn.

Zo kunnen beide partijen alleen maar sterker uit de strijd komen. Andernemend Nederland I.O. heeft er zin an om te gaan werken aan een benadering die mensen daadwerkelijk de regie geeft aan de werkloze, zonder verplichtingen die allen bijdragen tot langer afhanbkelijkheid van een uitkering.