Donderdagnacht om 03.00 ging de wekker, ik stapte m’n bed uit, de douche in en 25 minuten later ging mijn telefoon over. Daniëlle Dietz stond voor de deur want het was tijd om naar Tilburg te rijden om deel te nemen aan een dialoog in abdij de Koningshoeve waar nog steeds monniken leven. Vreemd misschien want bij velen staat de abdij bekend als de enige Trappistenbrouwerij van Nederland waar in samenwerking met de monniken van abdij van Koningshoeven alle La Trappe bieren gebrouwen worden. En dus niet een typische ontmoetingsplek voor bijvoorbeeld een dialoog.

In de brief welke ik eerder die week ontving stond “U wordt om uiterlijk 04.15 uur aan de poort verwacht”. We reden het parkeerterrein van de abdij op en liepen samen naar de poort waar een vijftiental mensen zich reeds had verzameld. Mensen die we nog niet kenden en minuten later een dialoog mee zouden voeren. Kijkend naar mijn horloge merkte ik dat ik de tijd in het holst van de nacht niet kon zien maar dat al niet meer nodig want we hoorden een deur piepen. Broeder Clemens droeg een gewaad met mouwen dat het lichaam van hoofd tot voeten bedekte. Met zijn indringende stem stelde hij zich voor en las vervolgens de groep verdeling voor. “Aangenaam, Ervin Molnár” “Aangenaam Ervin, mijn naam is Timo” Ik had de gespreksleider van mijn dialoog ontmoet. De poort van de abdij ging open en broeder Clemens vroeg ons om de stilte heersend in de tuinen te respecteren. Zo vervolgde ik mijn weg samen met Ervin en vier andere deelnemers door de tuinen en de abdij richting de Benedictus zaal. Ik zwaaide Daniëlle gedag en wenste haar succes door subtiel te knikken.

In vergelijking met de ijskoude gangen had de Benedictus zaal wél een aangename temperatuur, dacht ik. Maar het temperatuurverschil bleek minimaal en ook hier was het koud. Koffie, thee, huisgemaakte cake, koekjes en mineraalwater, alles stond op tafel. Een bak koffie kon ik wel gebruiken! Na kennis te hebben gemaakt met de mensen aan tafel opende Ervin het dialoog. Het thema? Wat is jouw passie? Nagedacht over het thema had ik niet, om eerlijk te zien wist ik het niet, niet bij stilgestaan. De methodiek volgende maakten we eerst kennis met elkaar maar al snel rees de vraag: Timo, wat is jouw passie? En dat bleek enorm lastig… Waar wordt ik vrolijk van? Waar krijg ik energie van? Is dat reizen, is dat het organiseren van toffe projecten? Iedereen weet natuurlijk wat hij/zij leuk vind om te doen maar het is lastig om te benoemen waar dat hem precies in zit. Het fijne aan een dialoog is dat anderen naar je luisteren, oprecht luisteren en tegelijkertijd nieuwsgierig zijn en dat gaf me een goed en vertrouwd gevoel. Daarnaast zorgde de abdij voor een rustige, prettige, vertrouwde en misschien wel spirituele sfeer. Het dialoog zette zich voor en ook de ervaringen en dromen van anderen kwamen aan bod. (Uit respect inhoudelijk verder niet te diep in te gaan op andermans ervaringen wil ik toch zeggen dat het een enorm mooi en inspirerend dialoog was)

De gang voelde weer koud aan en na tweeënhalf uur stil te hebben gezeten begon ik mijn inmiddels bevroren voeten weer te voelen. Eenmaal het trappenhuis uit kwamen we als groep aan in de centrale hal van het kloostercomplex. Broeder Clemens sprak enthousiast over kunstwerken gemaakt door monniken die we onderweg naar het morgengebed zouden tegenkomen. Bernadette (een deelnemer aan mijn tafel) vroeg mij tegelijkertijd fluisterend in mijn oor of ze na het gebed een sigaretje mocht omdat die van haar op waren. Aan een wildvreemde geef ik ze normaal niet maar aan haar wel want we kenden elkaar en hadden verhalen uitgewisseld. Enkele minuten later liepen we door de abdij, langs de kunstwerken en de vele standbeelden en schilderijen. En broeder Clemens had niets teveel gezegd, het maandenlange werk was goed terug te zien in de kunstwerken.

Het ochtendgebed begon maar bleek moeilijk te volgen door de oude spelling in het witte boekje dat ik bij binnenkomst had gekregen. De 12 monniken die enkele minuten geleden de abdijkerk binnen kwamen leken daar geen moeite mee te hebben en brachten een prachtig kerkzang ten gehore. Iets wat zij dagelijks doen, een ritueel, een gewoonte, een gewenning. Maar geen passie, geen enthousiasme, geen energie in de zang. Vreemd als ik kijk naar de situatie waar ik mijzelf 15 minuten geleden in bevond maar desalniettemin mooi. Daar stond ik dan naast Bernadette. Zij voorzichtig meezingende, ik zoekende naar de juiste regel. Een vinger streek neer op een regel in het reeds verkreukelde witte boekje. “Dank je” fluisterde ik.

“Eet smakelijk allemaal” zei Monique, een vrouw naast wie ik zat in een grote zaal die deze ochtend gebruikt werd als ontbijtzaal. Monique haalde koffie en ik vervolgens de melk en suiker welke zij vergeten was. Nagenietend en overweldigd door het nachtdialoog begonnen we aan het ontbijt.

Na afscheid genomen te hebben van Ervin en anderen die ik had gesproken liep ik naar buiten om met Bernadette het sigaretje te roken waarbij Daniëlle enkele momenten ook naar buiten kwam. In deze helderblauwe ochtend zagen we pas hoe mooi de tuinen van de abdij eigenlijk waren en liepen we langs een bevroren gracht terug naar de auto met een geweldig mooie ervaring erbij.
Als je het mij vraagt is dialoog een fantastische manier om mensen met elkaar in een betekenisvol en inspirerend gesprek te brengen. Maar het gaat niet alleen om het dialoog zelf, ook de kleine dingen erom heen die daardoor teweeg worden gebracht. Het delen van een laatste sigaret, elkaar helpen bij het vinden van de juiste regel bij het ochtendgebed of het halen van een kop koffie.

Bedankt voor de mooie ervaring!

Timo