Gisteravond/vannacht in de 'nazit' van Nijmegen in Dialoog in Lux raakte ik in gesprek met iemand die ik had ontmoet in een gesprek tijdens NiD 2009. (Toen ik haar zag herinnerde ik direct weer 'haar verhaal' :) ).
Na een enthousiast verhaal over haar geweldige dialoog vertelde ze mij over hoe iets was ''misgegaan'' tijdens haar gesprek van vanavond. Haar gespreksbegeleider was niet gekomen.
Ik vroeg haar hoe de groep dit had opgevangen en ze vertelde -vanuit enige bescheidenheid- dat de groep haarzelf als 'tafelvoorzittster' had gebombardeerd. Dit omdat zij -vanwege haar deelname aan NiD 2009- de meest ervaring bleek te bezitten.
Natuurlijk was ik benieuwd hoe ze het had gedaan en vroeg ik door. Ze vertelde dat ze begonnen waren met tafelregels te bespreken. Dat wist ze zich nog te herinneren van vorig jaar. Niet dat ze die nog precies wist te reproduceren, maar ik begreep al snel dat ze wist wat goede gespreksregels zijn en dat ze dit aardig onder woorden kon brengen. Ze vertelde mij over enkele 'pareltjes van verhalen' die naar voren waren gekomen en wat dit bij de groep teweeg had gebracht. Met een 'smile op het gezicht' (en natuurlijk een geweldige ervaring rijker) bleek de groep uit elkaar te zijn gegaan.

Soms, begin ik ''mijn verhaal'' bijna zelf te geloven' :).
Het verhaal over het zaaien van de dialoog, het luisteren, de ontmoeting en dat dit vanzelf leidt tot blije mensen.