De Afspraak

In verband met een leuke opdracht die in de lucht hing had ik, op een bloedhete dag, een afspraak op een terras aan het water. De taak van mijn gesprekspartner bleek een soort ‘voorsorteren’. En dat deed ze niet alleen met verbale overgave, maar ook vooral goed al zeg ik het zelf. Ik werd namelijk de gelukkige met wie ze haar baas wilde laten afspreken om tot zaken te komen. En hoewel er haast geboden was ging de baas eerst drie weken heerlijk op vakantie. Maar ach, zoals mijn moeder al zei: “wat in het vat zit verzuurt niet”. En dus sta ik drie weken later op de afgesproken tijd, op de afgesproken plek voor mijn afspraak met de baas.

Vooral die tijd, dat vind ik altijd reuze knap van mezelf, op tijd komen. Ik ben namelijk een absolute nul in time-management. Ik overschat niet alleen regelmatig mezelf, maar ook de tijd die ik meen te hebben. En zo heb ik mij in de loop der jaren ontwikkeld tot een vaardige ‘net op tijd komer’. Weliswaar me realiserend dat het zoveel ontspannener en minder vermoeiend zou zijn als ik niet altijd een wedstrijd met de klok zou hoeven houden, maar goed.

Ik stap naar binnen in het gebouw waar ik moet zijn. Geen receptie, geen bordjes, kortom: ‘find your own way’ en gezien ik ook daar al jaren mee aan het stoeien ben lukt dat prima. Op de juiste plek aangekomen leert een snelle scan dat mijn nette, mooie, sexy jurkje en hakken totaal ‘over-dressed’ zijn. De veelzeggende, niet te ontwijken blikken doen nog een schepje boven op mijn onmiddelijk ontstane ongemak. Dat sexy overigens, was eigenlijk bedoeld voor de afspraak erna, met mijn vader, maar dat is een verhaal apart.

Onder gemompel dat P. nog in zijn kantoor zit word ik verwezen naar een bankje tussen een grote ruimte met bureaus en een open keuken waar een gedekte tafel staat te wachten op de medewerkers. Net als ik zeker weet dat P. van plan is om in zijn kantoor te blíjven zitten, komt hij naar buiten. Hij loopt op mij af en zegt dat ik vast ‘daar’ kan gaan zitten en wijst naar de kamer waar hij zojuist uit kwam. Omdat ik alleen een bureau met stoel zie besluit ik maar om aan de tafel vóór zijn kantoor te gaan zitten.

En daar zit ik…. 5 minuten, 10 minuten, 15 minuten. In mijn hoofd tollen duizend gedachtes over elkaar heen. En die variëren zo’n beetje van: “Hij maakt natuurlijk gewoon even een broodje.” tot: “Is hij nu helemaal gek geworden!”. En hoewel die laatste heel goed past bij mijn narcistische inslag, zet ik hiertegen gelijk een gevecht op en probeer mezelf rustig te houden. Want ja, het mag dan absoluut niet waar zijn van mezelf, maar ik ben inmiddels woedend!!

Na 20 minuten houd ik het niet meer. Ik pak mijn tas, sta op en loop naar de open ruimte. Daar staat hij, gezellig broodjesetend te kletsen met een collega. Zo vriendelijk mogelijk, want mezelf ingeprent, vraag ik of het mogelijk is dat ik me misschien vergist heb in onze afgesproken tijd. Wat volgt is zijn hakkelende ontkenning in een vacuüm van stilte. De ‘leuke opdracht’ die in de lucht hing lijkt erin te zijn meegezogen.