Soms heb je van die momenten dat je er tijdens het overleg snel een paar actiepunten doorheen wilt krijgen of dat je jezelf onder (tijds)druk gezet voelt. Momenten dat je vaak moeilijker bereikt wat je wilt en veelal niet nader tot elkaar komt. Oplossing: een kwestie van alert zijn en je niet laten meeslepen door het moment.
Vorige week overkwam mij een dergelijke situatie: ik zat een meeting voor, waarbij de deelnemers altijd graag op tijd naar huis gaan en deze keer met een actielijst naar huis moesten. Ik merkte dat ik daardoor ook meteen in de actie schoot en het gesprek zo snel en goed mogelijk in banen wilde leiden. Weg rust om de ander telkens de ruimte en het begrip te geven wat deze verdient. Weg was de verbinding. Nodig om met een gezamenlijk gedragen plan uit elkaar te gaan.
Ik reed naar huis met de vraag of ik niet te streng of pushy was en wat ik anders had kunnen doen. Vroeger zou ik streng voor mijn eigen rol hierbij zijn geweest en er nog lang over gepiekerd hebben. Gelukkig heb ik dat al behoorlijk los kunnen laten. Nu nog de neiging om mee te gaan in situaties met een combinatie van tijdsdruk en actiegerichtheid.
Om mezelf niet te verliezen in dat moment. Want dat is eigenlijk wat er gebeurt. Ik laat me meeslepen door de situatie en richt me op wat ik moet bereiken, op het tempo en het gewenste resultaat. Ik schiet in mijn hoofd, het wordt lastiger om bij mezelf te blijven en het contact met de ander te behouden.
Hoe dan van kortsluiting naar verbinding?
Pas als ik de focus verleg naar hoe ik voor elkaar krijg dat we met een gezamenlijk gedragen plan uit elkaar gaan, dan wordt dit makkelijker. Dan heb ook ik weer aansluiting bij het resultaat en kan ik makkelijker vanuit rust en eigen kracht het gesprek aan gaan. Dan lukt het de verbinding met de andere betrokkenen op te zoeken en gedragenheid te realiseren. Hier ligt de sleutel voor effectiviteit: meer vanuit eigen kracht en rust handelen en je minder mee laten nemen. Aan mij de keuze: Laat ik me meenemen of pak ik de overhand? En bepaal ik zelf hoe ik met de situatie omga in plaats van dat het mij overkomt?
De vraag : Kies je voor druk of rust? Forceer je of ga je voor gedragenheid? Oftewel: laat je de kortsluiting toe of kies je voor verbinding?
Het laatste werkt prettiger voor jezelf en de ander. Het zorgt ervoor dat het uiteindelijke resultaat duurzamer bereikt wordt. Het gaat dan immers niet "over de rug" van één van de betrokkenen. Het maakt het gesprek tegelijk een stuk prettiger en vriendelijker. Misschien een mooi voornemen?
Hartelijke groeten Yael, spiegel- en sparringpartner voor "
meer persoonlijke effectiviteit vanuit authenticiteit en verbondenheid"