Terugkijkend op toen ik eind 2008 begon met I.K.-ID, zijn dingen heel wat anders gegaan dan ik van tevoren had bedacht. Juist ja: eigenheid laat zich niet afdwingen, het volgt zijn eigen weg. Iets waar ik zoveel waarde aan hecht, maar hoe doe je dat als er brood op de plank moet komen?

Aan de ene kant wilde ik die eigenheid niet vast zetten en aan de andere kant is daar de noodzaak voor inkomen. Als een zwaard van Damocles voelde ik dat er angst boven mijn hoofd hing : dat ik het financieel niet zou redden, dat ik iets over het hoofd zag, dat ik niet zou slagen, ... Maar angst is een slechte raadgever. Angst zet juist vast.

Er is slechts één ding die een droom onmogelijk maakt: de angst om te falen ~ PauloCoelho

De enige oplossing om trouw te blijven aan mezelf, was de angst te leren overstijgen. Door stapje voor stapje mijn kramp rond het inkomen los te laten en te leren vertrouwen op het feit dat het telkens wel weer goed komt. Wel anders of later dan ik misschien hoopte of soms nodig had. Tijd leerde mij telkens dat het inderdaad zo werkt, wat mijn vertrouwen weer voedde.
Het betekende ook dat ik maar beter kon leren accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn en gaan zoals ze gaan, ongeacht hoe ik vind dat het moet. Ik had regelmatig een ontmoeting met mijn gehechtheden aan wat ik denk dat mij zekerheid geeft. Zoals het invullen van hoe iets moet (af)lopen of het bedenken dat "als nu eerst maar dit gebeurt, dan kan ik wel ....", etcetera. En ondertussen schiet ik telkens minder in de kramp en lukt het mij telkens makkelijker voort te bouwen op het vertrouwen. Het vertrouwen dat het wel goed komt!

De kunst is je over te geven aan wat het leven brengt, daar waar we als mens zo snel en vaak geneigd zijn de weerstand in te gaan. Wat mij telkens triggerde en deed verzetten i.p.v. overgeven, was mijn behoefte om tegen de stroom in te willen gaan of zoals iemand het vorige week formuleerde "om tegen de muur aan te blijven duwen, omdat ik hem zo graag wil verzetten." Want ik wilde alles graag zelf in de hand houden. Als je erachter komt wat jou triggert en in de weg zit bij de overgave, wordt het loslaten makkelijker.

Het waren drie jaren van loslaten en overgave waarin ik telkens dichterbij mijn kern en waar het voor mij omgaat, kwam. Juist door het vallen en opstaan, het soms even niet meer weten en dan weer dat rotsvaste vertrouwen voelen ....
Vorige week zei iemand tegen mij "misschien had je die tijd wel nodig om het zelf te doorleven". Wat ze zei, klopt: het is ook deze ontwikkeling die de voedingsbodem is voor mijn spiegel- en sparringactiviteiten. Die mij helpt de boodschap van het volgen van je eigen weg makkelijker uit te dragen. Die de eigenheid van wat ik doe, ondersteunt.

Of zoals ik het in mijn werkboek "Wie ik wil zijn" omschrijf:
Door de drama van het leven te laten voor wat het is, kom je dichterbij de kern. De kern van waar het in jouw leven om gaat. De kern die in jou zit en je eigen rustpunt en wegwijzer is. Het ontsluiert wat niet zichtbaar is en maakt het onmogelijke mogelijk ( © Oorspronkelijke uitgave 2011 ).
Zie ook Boekfragment I 'Tegen de stroom in' op www.ik-identity.com/boek/boekfragmenten/wie-ik-wil-zijn/

Waar het mij omgaat met mijn bedrijf I.K.-ID is meer eigenheid en hart voor jezelf en de ander. De manier waarop ik daar aan bijdraag voor nu is door spiegel- en sparringpartner te zijn voor meer persoonlijke effectiviteit vanuit authenticiteit en verbinding, met persoonlijke sparring, een serie werkboeken en seminars.

Vol verwondering kijk ik terug. Maar wel blij. Blij met de nieuwe richting.

Wat vind jij zo moeilijk aan het vertrouwen hebben dat het wel goed komt?



PS: Volgende week, deel II over omgang met het feit dat eigenheid ook niet maakbaar is.