Verder terugkijkend op de afgelopen drie jaar met I.K.-ID, gingen die dingen die ik had bedacht moeizaam of ze kwamen zelfs niet van de grond. Echter waar ik het niet van verwachtte of wat uit het niets kwam vallen, liep goed. Juist ja : waarachtigheid is niet maakbaar. Iets waar ik zoveel waarde aan hecht, maar hoe ga je daar effectief mee om?

Als mens zijn wij van origine geneigd dingen in de hand te willen houden en er invloed op te willen uitoefenen. We geloven in de beheersbaarheid en maakbaarheid van het leven en dus ook van situaties of producten. Mede omdat dát ons houvast en zekerheid geeft (zie ook de vorige blog handje-klap of wonderland). Maar kun je wat werkt en niet werkt (vooruit) plannen? Kun je plannen hoe dingen zullen aflopen? Dat kun je misschien wel willen, maar klopt het niet pas als het klopt oftewel als de tijd rijp is?

The heart has its reasons that the mind knows nothing of ~ Blaise Pascal

Zo wilde ik aan de ene kant graag de loop der dingen in de hand houden, o.a. door seminars en onderwerpen goed te plannen. En aan de andere kant geloof ik dat dingen pas gebeuren als de tijd daarvoor rijp is.
Tja en dan? Het eerste gebeurt in mijn hoofd en het tweede in mijn hart. In het hart ligt immers het vertrouwen; het vertrouwen dat het wel goed komt. Daar ligt ook de toegang tot de vraag of wat mijn hoofd wil ook in lijn is met wat mijn hart wil. Of het is wat bij mij hoort. Oftewel of dat wat ik wil of doe reflecteert waar ik in de kern voor sta.

Dat is waar waarachtigheid begint. Je kunt er lang over praten of in je hoofd bedenken, maar uiteindelijk gaat het erom er naar te leven. Stap één hierbij is uit te vinden wat goed voelt voor jezelf en daar naar leren luisteren en trouw aan te zijn. Om er vervolgens achter te komen en langzaamaan te ontdekken of wat goed voelt ook daadwerkelijk past bij jou en of het reflecteert waar het voor jou in de kern om gaat. Hoe dichter je daar bij komt, hoe meer dingen op hun plaats lijken te vallen en hoe makkelijker alles lijkt te gaan. Dan heb je in ene die brainwave of vind je in een brainstorm het antwoord waar je naar zocht of valt het muntje plots. Dan heb je in ene dat puzzelstukje gevonden dat je nog nodig had of weet je hoe en waar die past. Dat zijn de dingen die uit het niets lijken te vallen. Die je overkomen.

Dat is niet planbaar noch maakbaar. Want hoewel de puzzel uiteraard gemaakt wordt, toch zullen de puzzelstukjes stuk voor stuk op zijn plaats moeten vallen voor er een complete puzzel is. Tja en dat heeft tijd nodig. Voor een dametje ongeduld als ik, betekent dat ook loslaten van ondermeer het invullen van hoe ik wil of vind dat iets moet (af)lopen of bedenken dat “als NU eerst maar dit gebeurt, dan kan ik wel ….”, etc.
Bovendien heeft elk puzzelstukje zijn nut en plek en is de volgorde van inpasbaarheid afhankelijk van wanneer je een stukje vindt en of deze al past. En ook dat is niet planbaar.

Of zoals ik het in mijn werkboek "Wie ik wil zijn" omschrijf:
Hoe de puzzel eruit ziet, is niet zozeer van belang, als wel het handelen en leven naar het besef dat meerdere stukjes een puzzel vormen. Dat dingen niet los van elkaar staan en tezamen het geheel vormen.
( © Oorspronkelijke uitgave 2011 ). Zie ook Boekfragment I ‘Tegen de stroom in’.

Waar gaat het voor mij om in de kern? Zuiverheid van handelen en groei. Elke puzzel is hierbij slechts een middel niet het doel. Iets wat net zo goed geldt voor mijn spiegel- en sparringactiviteiten.
Recentelijk zei iemand tegen mij “vroeger zei mijn moeder altijd, 'daar is geduld voor nodig'. Nu begrijp ik pas wat de ware betekenis daarvan is”.

Het klopt dus pas als het klopt en wanneer dat is .... Ja, dat is een ontdekking en de weg ernaartoe een reis. Puzzelen en ontdekken in plaats van schaken en vooruit plannen. Vol verwondering voor mijn reis, die mij richting onvoorwaardelijk vertrouwen in het leven brengt.

In hoeverre is wat jij doet en wat je hoofd wil ook in lijn is met wat je hart wil?